*skankô

Runic: ᛊᚲᚨᚾᚲᛟ Pronunciation: /ˈskɑŋ.kɔːː/

noun · masculine · an-stem

Meanings

  1. that which is bent
  2. shank; thigh

Etymology

From Proto-Indo-European *(s)keng- (‘to limp; be crooked; slant’).

Declension

CaseSingularPlural
Nom.skankôskankaniz
Acc.skankanųskankanunz
Gen.skankinizskankanǫ̂
Dat.skankiniskankammaz
Inst.skankinēskankammiz
Voc.skankôskankaniz

Find a form

Descendants

  • *skankō (Proto-West Germanic)
    • *skenko (Old Dutch)
      • schencke (Middle Dutch)
  • *skankō (Proto-West Germanic)
    • sċanca, sċeanca, sċeonca (Old English)
      • schanke, sconke, sceonke, schonke, shanke (Middle English)
        • shank (English)
        • schank, schanck (Scots)
  • *skankō (Proto-West Germanic)
    • ? (Old Frisian)
      • skonk (West Frisian)
  • *skankō (Proto-West Germanic)
    • *skenka (Old Saxon)
      • schenke (Middle Low German)
        • schenke (Dutch Low Saxon)
  • skakki (Old Norse)
    • skank (Danish)
    • skonk (Norwegian)
    • skank (Swedish)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary