*skittōną

Runic: ᛊᚲᛁᛏᛟᚾᚨ Pronunciation: /ˈskit.tɔː.nɑ̃/

verb · Weak class 2

Meanings

to shit, defecate

Etymology

From Pre-Germanic *skidnéh₂-, a zero-grade iterative from *skītaną (‘to shit, defecate’).

Conjugation

Present active

PersonIndicativeSubjunctiveImperative
1st singularskittōskittǭ–
2nd singularskittōsiskittōsskittō
3rd singularskittōþiskittōskittōþau
1st dualskittōsskittōw–
2nd dualskittōþizskittōþizskittōþiz
1st pluralskittōmazskittōm–
2nd pluralskittōþskittōþskittōþ
3rd pluralskittōnþiskittōnskittōnþau

Present passive

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularskittōi–
2nd singularskittōsaiskittōsau
3rd singularskittōþaiskittōþau
1st dual––
2nd dual––
1st pluralskittōnþaiskittōnþau
2nd pluralskittōnþaiskittōnþau
3rd pluralskittōnþaiskittōnþau

Past

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularskittōdǭskittōdēdį̄
2nd singularskittōdēzskittōdēdīz
3rd singularskittōdēskittōdēdī
1st dualskittōdēdūskittōdēdīw
2nd dualskittōdēdudizskittōdēdīdiz
1st pluralskittōdēdumskittōdēdīm
2nd pluralskittōdēdudskittōdēdīd
3rd pluralskittōdēdunskittōdēdīn

Non-finite Forms

InfinitivePresent ParticiplePast Participle
skittōną skittōndz skittōdaz

Find a form

Descendants

  • *skitta (Old Norse)
    • skitta (Faroese)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary