*skrindaną
Runic: ᛊᚲᚱᛁᚾᛞᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈskrin.dɑ.nɑ̃/verb · Strong class 3
Meanings
- to break open, to burst
- to split
Etymology
Likely from an extended form of Proto-Indo-European *(s)ker- (‘to cut’).
Conjugation
Present active
| Person | Indicative | Subjunctive | Imperative |
|---|---|---|---|
| 1st singular | skrindō | skrindaų | – |
| 2nd singular | skrindizi | skrindaiz | skrind |
| 3rd singular | skrindidi | skrindai | skrindadau |
| 1st dual | skrindōz | skrindaiw | – |
| 2nd dual | skrindadiz | skrindaidiz | skrindadiz |
| 1st plural | skrindamaz | skrindaim | – |
| 2nd plural | skrindid | skrindaid | skrindid |
| 3rd plural | skrindandi | skrindain | skrindandau |
Present passive
| Person | Indicative | Subjunctive |
|---|---|---|
| 1st singular | skrindai | – |
| 2nd singular | skrindazai | skrindaizau |
| 3rd singular | skrindadai | skrindaidau |
| 1st dual | – | – |
| 2nd dual | – | – |
| 1st plural | skrindandai | skrindaindau |
| 2nd plural | skrindandai | skrindaindau |
| 3rd plural | skrindandai | skrindaindau |
Past
| Person | Indicative | Subjunctive |
|---|---|---|
| 1st singular | skrand | skrundį̄ |
| 2nd singular | skranst | skrundīz |
| 3rd singular | skrand | skrundī |
| 1st dual | skrundū | skrundīw |
| 2nd dual | skrundudiz | skrundīdiz |
| 1st plural | skrundum | skrundīm |
| 2nd plural | skrundud | skrundīd |
| 3rd plural | skrundun | skrundīn |
Non-finite Forms
| Infinitive | Present Participle | Past Participle |
|---|---|---|
| skrindaną | skrindandz | skrundanaz |
Descendants
-
*skrindan (Proto-West Germanic)
-
*scrindan (Old Dutch)
- schrinden (Middle Dutch)
-
*scrindan (Old Dutch)
-
*skrindan (Proto-West Germanic)
-
skrintan, *skrindan (Old High German)
- schrinden (Middle High German)
-
skrintan, *skrindan (Old High German)
-
*skrindan (Proto-West Germanic)
-
*skrindan (Old Saxon)
- schrinden (Middle Low German)
-
*skrindan (Old Saxon)