*skrindaną

Runic: ᛊᚲᚱᛁᚾᛞᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈskrin.dɑ.nɑ̃/

verb · Strong class 3

Meanings

  1. to break open, to burst
  2. to split

Etymology

Likely from an extended form of Proto-Indo-European *(s)ker- (‘to cut’).

Conjugation

Present active

PersonIndicativeSubjunctiveImperative
1st singularskrindōskrindaų–
2nd singularskrindiziskrindaizskrind
3rd singularskrindidiskrindaiskrindadau
1st dualskrindōzskrindaiw–
2nd dualskrindadizskrindaidizskrindadiz
1st pluralskrindamazskrindaim–
2nd pluralskrindidskrindaidskrindid
3rd pluralskrindandiskrindainskrindandau

Present passive

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularskrindai–
2nd singularskrindazaiskrindaizau
3rd singularskrindadaiskrindaidau
1st dual––
2nd dual––
1st pluralskrindandaiskrindaindau
2nd pluralskrindandaiskrindaindau
3rd pluralskrindandaiskrindaindau

Past

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularskrandskrundį̄
2nd singularskranstskrundīz
3rd singularskrandskrundī
1st dualskrundūskrundīw
2nd dualskrundudizskrundīdiz
1st pluralskrundumskrundīm
2nd pluralskrundudskrundīd
3rd pluralskrundunskrundīn

Non-finite Forms

InfinitivePresent ParticiplePast Participle
skrindaną skrindandz skrundanaz

Find a form

Descendants

  • *skrindan (Proto-West Germanic)
    • *scrindan (Old Dutch)
      • schrinden (Middle Dutch)
  • *skrindan (Proto-West Germanic)
    • skrintan, *skrindan (Old High German)
      • schrinden (Middle High German)
  • *skrindan (Proto-West Germanic)
    • *skrindan (Old Saxon)
      • schrinden (Middle Low German)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary