*skurtāną

Runic: ᛊᚲᚢᚱᛏᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈskur.tɑː.nɑ̃/

verb · Weak class 3

Meanings

  1. to be short
  2. to lack

Etymology

From *skurtaz (‘short, lacking’) + *-āną.

Conjugation

Present active

PersonIndicativeSubjunctiveImperative
1st singularskurtō––
2nd singularskurtaisi–skurtai
3rd singularskurtaiþi–skurtāþau
1st dualskurtōs––
2nd dualskurtāþiz–skurtāþiz
1st pluralskurtāmaz––
2nd pluralskurtaiþ–skurtaiþ
3rd pluralskurtānþi–skurtānþau

Present passive

PersonIndicativeSubjunctive
1st singular––
2nd singularskurtāsai–
3rd singularskurtāþai–
1st dual––
2nd dual––
1st pluralskurtānþai–
2nd pluralskurtānþai–
3rd pluralskurtānþai–

Past

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularskurtadǭskurtadēdį̄
2nd singularskurtadēzskurtadēdīz
3rd singularskurtadēskurtadēdī
1st dualskurtadēdūskurtadēdīw
2nd dualskurtadēdudizskurtadēdīdiz
1st pluralskurtadēdumskurtadēdīm
2nd pluralskurtadēdudskurtadēdīd
3rd pluralskurtadēdunskurtadēdīn

Non-finite Forms

InfinitivePresent ParticiplePast Participle
skurtāną skurtāndz skurtadaz

Find a form

Descendants

  • *skurtēn (Proto-West Germanic)
    • *scorton (Old Dutch)
      • schorten (Middle Dutch)
        • schorten (Dutch)
  • *skurtēn (Proto-West Germanic)
    • sċortian, sċeortian (Old English)
      • schorten, shorten (Middle English)
        • short (English)
        • schort (Scots)
  • *skurtēn (Proto-West Germanic)
    • *skortōn (Old Saxon)
      • schorten, schörten (Middle Low German)
        • schörten, schörtjen (German Low German)
  • skorta (Old Norse)
    • skorta (Faroese)
    • skorta (Icelandic)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary