*slūkaną

Runic: ᛊᛚᚢᚲᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈsluː.kɑ.nɑ̃/

verb · Strong class 2

Meanings

to swallow

Etymology

Cognate with Old Irish sluccim (‘to swallow’) and Ancient Greek λύζω (lúzō) (lúzō, ‘to hiccup’).

Conjugation

Present active

PersonIndicativeSubjunctiveImperative
1st singularslūkōslūkaų–
2nd singularslūkizislūkaizslūk
3rd singularslūkidislūkaislūkadau
1st dualslūkōzslūkaiw–
2nd dualslūkadizslūkaidizslūkadiz
1st pluralslūkamazslūkaim–
2nd pluralslūkidslūkaidslūkid
3rd pluralslūkandislūkainslūkandau

Present passive

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularslūkai–
2nd singularslūkazaislūkaizau
3rd singularslūkadaislūkaidau
1st dual––
2nd dual––
1st pluralslūkandaislūkaindau
2nd pluralslūkandaislūkaindau
3rd pluralslūkandaislūkaindau

Past

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularslaukslukį̄
2nd singularslauhtslukīz
3rd singularslaukslukī
1st dualslukūslukīw
2nd dualslukudizslukīdiz
1st pluralslukumslukīm
2nd pluralslukudslukīd
3rd pluralslukunslukīn

Non-finite Forms

InfinitivePresent ParticiplePast Participle
slūkaną slūkandz slukanaz

Find a form

Descendants

  • *slūkan (Proto-West Germanic)
    • *slūhan (Old Dutch)
      • slūchen (Middle Dutch)
        • schlauchen (German)
  • *slūkan (Proto-West Germanic)
    • slūkan (Old Dutch)
      • sluken (Middle Dutch)
  • *slūkan (Proto-West Germanic)
    • slūkan (Old Saxon)
      • sluken (Middle Low German)
        • sluka (Swedish)
  • *slūkan (Proto-West Germanic)
    • slūkan (Old Saxon)
      • sluken (Middle Low German)
        • ? (Norwegian)
          • sluke (Norwegian Bokmål)
          • sluka, sluke (Norwegian Nynorsk)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary