*smiþōną

Runic: ᛊᛗᛁᚦᛟᚾᚨ Pronunciation: /ˈsmi.θɔː.nɑ̃/

verb · Weak class 2

Meanings

to forge, fashion

Etymology

From *smiþaz (‘smith’) + *-ōną.

Conjugation

Present active

PersonIndicativeSubjunctiveImperative
1st singularsmiþōsmiþǭ–
2nd singularsmiþōsismiþōssmiþō
3rd singularsmiþōþismiþōsmiþōþau
1st dualsmiþōssmiþōw–
2nd dualsmiþōþizsmiþōþizsmiþōþiz
1st pluralsmiþōmazsmiþōm–
2nd pluralsmiþōþsmiþōþsmiþōþ
3rd pluralsmiþōnþismiþōnsmiþōnþau

Present passive

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularsmiþōi–
2nd singularsmiþōsaismiþōsau
3rd singularsmiþōþaismiþōþau
1st dual––
2nd dual––
1st pluralsmiþōnþaismiþōnþau
2nd pluralsmiþōnþaismiþōnþau
3rd pluralsmiþōnþaismiþōnþau

Past

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularsmiþōdǭsmiþōdēdį̄
2nd singularsmiþōdēzsmiþōdēdīz
3rd singularsmiþōdēsmiþōdēdī
1st dualsmiþōdēdūsmiþōdēdīw
2nd dualsmiþōdēdudizsmiþōdēdīdiz
1st pluralsmiþōdēdumsmiþōdēdīm
2nd pluralsmiþōdēdudsmiþōdēdīd
3rd pluralsmiþōdēdunsmiþōdēdīn

Non-finite Forms

InfinitivePresent ParticiplePast Participle
smiþōną smiþōndz smiþōdaz

Find a form

Descendants

  • *smiþōn (Proto-West Germanic)
    • smithon (Old Dutch)
      • smēden (Middle Dutch)
        • smeide, smieëde (Limburgish)
  • *smiþōn (Proto-West Germanic)
    • smithon (Old Dutch)
      • smēden (Middle Dutch)
        • smeden (Dutch)
          • smee, smeed (Afrikaans)
  • *smiþōn (Proto-West Germanic)
    • smiþian (Old English)
      • smythen (Middle English)
        • smith (English)
  • *smiþōn (Proto-West Germanic)
    • smidōn (Old High German)
      • smiden (Middle High German)
        • schmieden (German)
        • schmidden (Luxembourgish)
  • *smiþōn (Proto-West Germanic)
    • smithōn (Old Saxon)
      • smēden (Middle Low German)
  • *𐍃𐌼𐌹𐌸𐍉𐌽 (*smiþōn) (Gothic)
  • smíða (Old Norse)
    • smede (Danish)
    • smíða (Faroese)
    • smíða (Icelandic)
    • smi (Norwegian Bokmål)
    • smi, smida, smide (Norwegian Nynorsk)
    • smida (Swedish)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary