*sprintaną
Runic: ᛊᛈᚱᛁᚾᛏᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈsprin.tɑ.nɑ̃/verb · Strong class 3
Meanings
- to jump
- to emerge, to start
Etymology
From Proto-Indo-European *(s)prend-. Cognate with Proto-Slavic *prę̀dati (‘to jump, leap’).
Conjugation
Present active
| Person | Indicative | Subjunctive | Imperative |
|---|---|---|---|
| 1st singular | sprintō | sprintaų | – |
| 2nd singular | sprintizi | sprintaiz | sprint |
| 3rd singular | sprintidi | sprintai | sprintadau |
| 1st dual | sprintōz | sprintaiw | – |
| 2nd dual | sprintadiz | sprintaidiz | sprintadiz |
| 1st plural | sprintamaz | sprintaim | – |
| 2nd plural | sprintid | sprintaid | sprintid |
| 3rd plural | sprintandi | sprintain | sprintandau |
Present passive
| Person | Indicative | Subjunctive |
|---|---|---|
| 1st singular | sprintai | – |
| 2nd singular | sprintazai | sprintaizau |
| 3rd singular | sprintadai | sprintaidau |
| 1st dual | – | – |
| 2nd dual | – | – |
| 1st plural | sprintandai | sprintaindau |
| 2nd plural | sprintandai | sprintaindau |
| 3rd plural | sprintandai | sprintaindau |
Past
| Person | Indicative | Subjunctive |
|---|---|---|
| 1st singular | sprant | spruntį̄ |
| 2nd singular | spranst | spruntīz |
| 3rd singular | sprant | spruntī |
| 1st dual | spruntū | spruntīw |
| 2nd dual | spruntudiz | spruntīdiz |
| 1st plural | spruntum | spruntīm |
| 2nd plural | spruntud | spruntīd |
| 3rd plural | spruntun | spruntīn |
Non-finite Forms
| Infinitive | Present Participle | Past Participle |
|---|---|---|
| sprintaną | sprintandz | spruntanaz |
Descendants
-
*sprintan (Proto-West Germanic)
- sprintan (Old English)
-
*sprintan (Proto-West Germanic)
-
*sprinzan (Old High German)
- sprinzen (Middle High German)
-
*sprinzan (Old High German)
-
spretta (Old Norse)
- spretta (Icelandic)
- spretta (Norwegian Nynorsk)
- sprätta (Swedish)
-
spretta (Old Norse)
-
sprætte (Danish)
- sprette (Norwegian Bokmål)
-
sprætte (Danish)