*sprittōną

Runic: ᛊᛈᚱᛁᛏᛟᚾᚨ Pronunciation: /ˈsprit.tɔː.nɑ̃/

verb · Weak class 2

Meanings

to disperse

Etymology

From Pre-Germanic *spritnéh₂-, a zero-grade iterative to *sprīþaną (‘to break up’).

Conjugation

Present active

PersonIndicativeSubjunctiveImperative
1st singularsprittōsprittǭ–
2nd singularsprittōsisprittōssprittō
3rd singularsprittōþisprittōsprittōþau
1st dualsprittōssprittōw–
2nd dualsprittōþizsprittōþizsprittōþiz
1st pluralsprittōmazsprittōm–
2nd pluralsprittōþsprittōþsprittōþ
3rd pluralsprittōnþisprittōnsprittōnþau

Present passive

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularsprittōi–
2nd singularsprittōsaisprittōsau
3rd singularsprittōþaisprittōþau
1st dual––
2nd dual––
1st pluralsprittōnþaisprittōnþau
2nd pluralsprittōnþaisprittōnþau
3rd pluralsprittōnþaisprittōnþau

Past

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularsprittōdǭsprittōdēdį̄
2nd singularsprittōdēzsprittōdēdīz
3rd singularsprittōdēsprittōdēdī
1st dualsprittōdēdūsprittōdēdīw
2nd dualsprittōdēdudizsprittōdēdīdiz
1st pluralsprittōdēdumsprittōdēdīm
2nd pluralsprittōdēdudsprittōdēdīd
3rd pluralsprittōdēdunsprittōdēdīn

Non-finite Forms

InfinitivePresent ParticiplePast Participle
sprittōną sprittōndz sprittōdaz

Find a form

Descendants

  • sprützen (Middle High German)
    • spritzen (German)
  • sprützen (Middle High German)
    • שפּריצן (shpritsn) (Yiddish)
      • spritz (English)
      • הִשְׁפְּרִיץ (hishpríts) (Hebrew)
  • sprita (Norwegian)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary