*sprittōną
Runic: ᛊᛈᚱᛁᛏᛟᚾᚨ Pronunciation: /ˈsprit.tɔː.nɑ̃/verb · Weak class 2
Meanings
to disperse
Etymology
From Pre-Germanic *spritnéh₂-, a zero-grade iterative to *sprīþaną (‘to break up’).
Conjugation
Present active
| Person | Indicative | Subjunctive | Imperative |
|---|---|---|---|
| 1st singular | sprittō | sprittǭ | – |
| 2nd singular | sprittōsi | sprittōs | sprittō |
| 3rd singular | sprittōþi | sprittō | sprittōþau |
| 1st dual | sprittōs | sprittōw | – |
| 2nd dual | sprittōþiz | sprittōþiz | sprittōþiz |
| 1st plural | sprittōmaz | sprittōm | – |
| 2nd plural | sprittōþ | sprittōþ | sprittōþ |
| 3rd plural | sprittōnþi | sprittōn | sprittōnþau |
Present passive
| Person | Indicative | Subjunctive |
|---|---|---|
| 1st singular | sprittōi | – |
| 2nd singular | sprittōsai | sprittōsau |
| 3rd singular | sprittōþai | sprittōþau |
| 1st dual | – | – |
| 2nd dual | – | – |
| 1st plural | sprittōnþai | sprittōnþau |
| 2nd plural | sprittōnþai | sprittōnþau |
| 3rd plural | sprittōnþai | sprittōnþau |
Past
| Person | Indicative | Subjunctive |
|---|---|---|
| 1st singular | sprittōdǭ | sprittōdēdį̄ |
| 2nd singular | sprittōdēz | sprittōdēdīz |
| 3rd singular | sprittōdē | sprittōdēdī |
| 1st dual | sprittōdēdū | sprittōdēdīw |
| 2nd dual | sprittōdēdudiz | sprittōdēdīdiz |
| 1st plural | sprittōdēdum | sprittōdēdīm |
| 2nd plural | sprittōdēdud | sprittōdēdīd |
| 3rd plural | sprittōdēdun | sprittōdēdīn |
Non-finite Forms
| Infinitive | Present Participle | Past Participle |
|---|---|---|
| sprittōną | sprittōndz | sprittōdaz |
Descendants
-
sprützen (Middle High German)
- spritzen (German)
-
sprützen (Middle High German)
-
שפּריצן (shpritsn) (Yiddish)
- spritz (English)
- הִשְׁפְּרִיץ (hishpríts) (Hebrew)
-
שפּריצן (shpritsn) (Yiddish)
- sprita (Norwegian)