*spīwatjaną

Runic: ᛊᛈᛁᚹᚨᛏᛃᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈspiːu̯.ɑt.jɑ.nɑ̃/

verb · Weak class 1

Meanings

  1. to spit
  2. to spout

Etymology

From *spīwaną + *-atjaną.

Conjugation

Present active

PersonIndicativeSubjunctiveImperative
1st singularspīwatjōspīwatjaų–
2nd singularspīwatisispīwatjaisspīwati
3rd singularspīwatiþispīwatjaispīwatjaþau
1st dualspīwatjōsspīwatjaiw–
2nd dualspīwatjaþizspīwatjaiþizspīwatjaþiz
1st pluralspīwatjamazspīwatjaim–
2nd pluralspīwatiþspīwatjaiþspīwatiþ
3rd pluralspīwatjanþispīwatjainspīwatjanþau

Present passive

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularspīwatjai–
2nd singularspīwatjasaispīwatjaisau
3rd singularspīwatjaþaispīwatjaiþau
1st dual––
2nd dual––
1st pluralspīwatjanþaispīwatjainþau
2nd pluralspīwatjanþaispīwatjainþau
3rd pluralspīwatjanþaispīwatjainþau

Past

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularspīwastǭspīwastēdį̄
2nd singularspīwastēzspīwastēdīz
3rd singularspīwastēspīwastēdī
1st dualspīwastēdūspīwastēdīw
2nd dualspīwastēdudizspīwastēdīdiz
1st pluralspīwastēdumspīwastēdīm
2nd pluralspīwastēdudspīwastēdīd
3rd pluralspīwastēdunspīwastēdīn

Non-finite Forms

InfinitivePresent ParticiplePast Participle
spīwatjaną spīwatjandz spīwatidaz

Find a form

Descendants

  • *spīwattjan (Proto-West Germanic)
    • ? (Old Dutch)
      • spoiten (Middle Dutch)
        • spuiten (Dutch)
  • *spīwattjan (Proto-West Germanic)
    • ? (Old English)
      • spouten (Middle English)
        • spout (English)
  • *spīwattjan (Proto-West Germanic)
    • spīwezen, spūwezen, spiuwezen (Old High German)
      • spiutzen, spūtzen (Middle High German)
        • speuzen (German)
        • späizen (Luxembourgish)
  • spýta (Old Norse)
    • spýta (Faroese)
    • spýta (Icelandic)
    • spyta (Norwegian Nynorsk)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary