*stammāną

Runic: ᛊᛏᚨᛗᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈstɑm.mɑː.nɑ̃/

verb · Weak class 3

Meanings

to stammer

Etymology

From *stammaz (‘stammering’) + *-āną.

Conjugation

Present active

PersonIndicativeSubjunctiveImperative
1st singularstammō––
2nd singularstammaisi–stammai
3rd singularstammaiþi–stammāþau
1st dualstammōs––
2nd dualstammāþiz–stammāþiz
1st pluralstammāmaz––
2nd pluralstammaiþ–stammaiþ
3rd pluralstammānþi–stammānþau

Present passive

PersonIndicativeSubjunctive
1st singular––
2nd singularstammāsai–
3rd singularstammāþai–
1st dual––
2nd dual––
1st pluralstammānþai–
2nd pluralstammānþai–
3rd pluralstammānþai–

Past

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularstammadǭstammadēdį̄
2nd singularstammadēzstammadēdīz
3rd singularstammadēstammadēdī
1st dualstammadēdūstammadēdīw
2nd dualstammadēdudizstammadēdīdiz
1st pluralstammadēdumstammadēdīm
2nd pluralstammadēdudstammadēdīd
3rd pluralstammadēdunstammadēdīn

Non-finite Forms

InfinitivePresent ParticiplePast Participle
stammāną stammāndz stammadaz

Find a form

Descendants

  • *stammēn (Proto-West Germanic)
    • stammēn (Old High German)
  • stamma (Old Norse)
    • stamme (Danish)
    • stama (Faroese)
    • stama (Icelandic)
    • stamme (Norwegian Bokmål)
    • stamma (Norwegian Nynorsk)
    • stamma (Swedish)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary