*stanikōną
Runic: ᛊᛏᚨᚾᛁᚲᛟᚾᚨ Pronunciation: /ˈstɑ.ni.kɔː.nɑ̃/verb · Weak class 2
Meanings
- to roar repetitively, rumble
- to groan repetitively, mutter, mumble
- to pant
Etymology
From Proto-Indo-European *(s)ten- (‘to thunder, rush, roar, groan’) + *-ikōną.
Conjugation
Present active
| Person | Indicative | Subjunctive | Imperative |
|---|---|---|---|
| 1st singular | stanikō | stanikǭ | – |
| 2nd singular | stanikōsi | stanikōs | stanikō |
| 3rd singular | stanikōþi | stanikō | stanikōþau |
| 1st dual | stanikōs | stanikōw | – |
| 2nd dual | stanikōþiz | stanikōþiz | stanikōþiz |
| 1st plural | stanikōmaz | stanikōm | – |
| 2nd plural | stanikōþ | stanikōþ | stanikōþ |
| 3rd plural | stanikōnþi | stanikōn | stanikōnþau |
Present passive
| Person | Indicative | Subjunctive |
|---|---|---|
| 1st singular | stanikōi | – |
| 2nd singular | stanikōsai | stanikōsau |
| 3rd singular | stanikōþai | stanikōþau |
| 1st dual | – | – |
| 2nd dual | – | – |
| 1st plural | stanikōnþai | stanikōnþau |
| 2nd plural | stanikōnþai | stanikōnþau |
| 3rd plural | stanikōnþai | stanikōnþau |
Past
| Person | Indicative | Subjunctive |
|---|---|---|
| 1st singular | stanikōdǭ | stanikōdēdį̄ |
| 2nd singular | stanikōdēz | stanikōdēdīz |
| 3rd singular | stanikōdē | stanikōdēdī |
| 1st dual | stanikōdēdū | stanikōdēdīw |
| 2nd dual | stanikōdēdudiz | stanikōdēdīdiz |
| 1st plural | stanikōdēdum | stanikōdēdīm |
| 2nd plural | stanikōdēdud | stanikōdēdīd |
| 3rd plural | stanikōdēdun | stanikōdēdīn |
Non-finite Forms
| Infinitive | Present Participle | Past Participle |
|---|---|---|
| stanikōną | stanikōndz | stanikōdaz |
Descendants
-
*stanikōn (Proto-West Germanic)
- stenecian, *stencian (Old English)
-
stanka (Old Norse)
- stanka (Faroese)
- stanka (Icelandic)
- stanke (Norwegian)
-
stanka (Old Norse)
-
stanka (Old Swedish)
- stånka (Swedish)
-
stanka (Old Swedish)