*stankwijaną

Runic: ᛊᛏᚨᚾᚲᚹᛁᛃᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈstɑŋʷ.kʷi.jɑ.nɑ̃/

verb · Weak class 1

Meanings

  1. to cause to stumble or hit against
  2. to cause to spring forth, to scatter
  3. to make stink

Etymology

From *stinkwaną (‘to hit, to clash, to stink’) + *-janą.

Conjugation

Present active

PersonIndicativeSubjunctiveImperative
1st singularstankwijōstankwijaų–
2nd singularstankwīsistankwijaisstankwī
3rd singularstankwīþistankwijaistankwijaþau
1st dualstankwijōsstankwijaiw–
2nd dualstankwijaþizstankwijaiþizstankwijaþiz
1st pluralstankwijamazstankwijaim–
2nd pluralstankwīþstankwijaiþstankwīþ
3rd pluralstankwijanþistankwijainstankwijanþau

Present passive

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularstankwijai–
2nd singularstankwijasaistankwijaisau
3rd singularstankwijaþaistankwijaiþau
1st dual––
2nd dual––
1st pluralstankwijanþaistankwijainþau
2nd pluralstankwijanþaistankwijainþau
3rd pluralstankwijanþaistankwijainþau

Past

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularstankwidǭstankwidēdį̄
2nd singularstankwidēzstankwidēdīz
3rd singularstankwidēstankwidēdī
1st dualstankwidēdūstankwidēdīw
2nd dualstankwidēdudizstankwidēdīdiz
1st pluralstankwidēdumstankwidēdīm
2nd pluralstankwidēdudstankwidēdīd
3rd pluralstankwidēdunstankwidēdīn

Non-finite Forms

InfinitivePresent ParticiplePast Participle
stankwijaną stankwijandz stankwidaz

Find a form

Descendants

  • *stankwijan (Proto-West Germanic)
    • stenċan (Old English)
      • stenchen, stenche (Middle English)
        • stench (English)
  • *stankwijan (Proto-West Germanic)
    • stenken (Old High German)
      • stenken (Middle High German)
  • *stankwijan (Proto-West Germanic)
    • *stenkian (Old Saxon)
      • stenken (Middle Low German)
  • stǫkkva (Old Norse)
  • 𐌲𐌰𐍃𐍄𐌰𐌲𐌵𐌾𐌰𐌽 (gastagqjan) (Gothic)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary