*stribāną

Runic: ᛊᛏᚱᛁᛒᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈstri.βɑː.nɑ̃/

verb · Weak class 3

Meanings

to strive; exert oneself

Etymology

Apparently from a *bʰ-extension of Proto-Indo-European *(s)ter(h₁)- (‘to be stiff; be rigid; exert’), for which see Proto-Germanic *staraz (‘stiff’) for more.

Conjugation

Present active

PersonIndicativeSubjunctiveImperative
1st singularstribō––
2nd singularstribaisi–stribai
3rd singularstribaiþi–stribāþau
1st dualstribōs––
2nd dualstribāþiz–stribāþiz
1st pluralstribāmaz––
2nd pluralstribaiþ–stribaiþ
3rd pluralstribānþi–stribānþau

Present passive

PersonIndicativeSubjunctive
1st singular––
2nd singularstribāsai–
3rd singularstribāþai–
1st dual––
2nd dual––
1st pluralstribānþai–
2nd pluralstribānþai–
3rd pluralstribānþai–

Past

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularstribadǭstribadēdį̄
2nd singularstribadēzstribadēdīz
3rd singularstribadēstribadēdī
1st dualstribadēdūstribadēdīw
2nd dualstribadēdudizstribadēdīdiz
1st pluralstribadēdumstribadēdīm
2nd pluralstribadēdudstribadēdīd
3rd pluralstribadēdunstribadēdīn

Non-finite Forms

InfinitivePresent ParticiplePast Participle
stribāną stribāndz stribadaz

Find a form

Descendants

  • *stribēn (Proto-West Germanic)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary