*strittōną
Runic: ᛊᛏᚱᛁᛏᛟᚾᚨ Pronunciation: /ˈstrit.tɔː.nɑ̃/verb · Weak class 2
Meanings
- to stand upright
- to resist
Etymology
From Proto-Indo-European *stridʰ-néh₂-ti, an iterative verb from Proto-Indo-European *streydʰ- (‘to resist’), the same root gave rise to the strong verb *strīdaną; see there for cognates.
Conjugation
Present active
| Person | Indicative | Subjunctive | Imperative |
|---|---|---|---|
| 1st singular | strittō | strittǭ | – |
| 2nd singular | strittōsi | strittōs | strittō |
| 3rd singular | strittōþi | strittō | strittōþau |
| 1st dual | strittōs | strittōw | – |
| 2nd dual | strittōþiz | strittōþiz | strittōþiz |
| 1st plural | strittōmaz | strittōm | – |
| 2nd plural | strittōþ | strittōþ | strittōþ |
| 3rd plural | strittōnþi | strittōn | strittōnþau |
Present passive
| Person | Indicative | Subjunctive |
|---|---|---|
| 1st singular | strittōi | – |
| 2nd singular | strittōsai | strittōsau |
| 3rd singular | strittōþai | strittōþau |
| 1st dual | – | – |
| 2nd dual | – | – |
| 1st plural | strittōnþai | strittōnþau |
| 2nd plural | strittōnþai | strittōnþau |
| 3rd plural | strittōnþai | strittōnþau |
Past
| Person | Indicative | Subjunctive |
|---|---|---|
| 1st singular | strittōdǭ | strittōdēdį̄ |
| 2nd singular | strittōdēz | strittōdēdīz |
| 3rd singular | strittōdē | strittōdēdī |
| 1st dual | strittōdēdū | strittōdēdīw |
| 2nd dual | strittōdēdudiz | strittōdēdīdiz |
| 1st plural | strittōdēdum | strittōdēdīm |
| 2nd plural | strittōdēdud | strittōdēdīd |
| 3rd plural | strittōdēdun | strittōdēdīn |
Non-finite Forms
| Infinitive | Present Participle | Past Participle |
|---|---|---|
| strittōną | strittōndz | strittōdaz |
Descendants
-
strita (Old Norse)
- stritte (Danish)
- strita (Faroese)
- strita (Icelandic)
-
strita (Old Norse)
-
? (Norwegian)
- stritta (Norwegian Nynorsk)
-
? (Norwegian)
-
*stritta (Old Norse)
- stritte (Danish)
- strita (Faroese)
- strita (Icelandic)
-
*stritta (Old Norse)
-
? (Norwegian)
- stritta (Norwegian Nynorsk)
-
? (Norwegian)