*swaimōną

Runic: ᛊᚹᚨᛁᛗᛟᚾᚨ Pronunciation: /ˈswɑi̯.mɔː.nɑ̃/

verb · Weak class 2

Meanings

  1. to swing, sway
  2. to float, hover

Etymology

Likely related to *swīmaną (‘to sway, swoon’).

Conjugation

Present active

PersonIndicativeSubjunctiveImperative
1st singularswaimōswaimǭ–
2nd singularswaimōsiswaimōsswaimō
3rd singularswaimōþiswaimōswaimōþau
1st dualswaimōsswaimōw–
2nd dualswaimōþizswaimōþizswaimōþiz
1st pluralswaimōmazswaimōm–
2nd pluralswaimōþswaimōþswaimōþ
3rd pluralswaimōnþiswaimōnswaimōnþau

Present passive

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularswaimōi–
2nd singularswaimōsaiswaimōsau
3rd singularswaimōþaiswaimōþau
1st dual––
2nd dual––
1st pluralswaimōnþaiswaimōnþau
2nd pluralswaimōnþaiswaimōnþau
3rd pluralswaimōnþaiswaimōnþau

Past

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularswaimōdǭswaimōdēdį̄
2nd singularswaimōdēzswaimōdēdīz
3rd singularswaimōdēswaimōdēdī
1st dualswaimōdēdūswaimōdēdīw
2nd dualswaimōdēdudizswaimōdēdīdiz
1st pluralswaimōdēdumswaimōdēdīm
2nd pluralswaimōdēdudswaimōdēdīd
3rd pluralswaimōdēdunswaimōdēdīn

Non-finite Forms

InfinitivePresent ParticiplePast Participle
swaimōną swaimōndz swaimōdaz

Find a form

Descendants

  • *swaimōn (Proto-West Germanic)
    • swāmian (Old English)
  • *swaimōn (Proto-West Germanic)
    • *sweimon, *swēmon (Old Dutch)
      • sweimen, *swêmen (Middle Dutch)
        • zwemen (Dutch)
  • *swaimōn (Proto-West Germanic)
    • *sweimōn (Old High German)
      • sweimen (Middle High German)
  • *swaimōn (Proto-West Germanic)
    • *swēmōn (Old Saxon)
      • swêmen, sweimen (Middle Low German)
  • sveima (Old Norse)
    • sveima (Icelandic)
    • sveime, sveima (Norwegian Nynorsk)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary