*swēlijaną

Runic: ᛊᚹᛖᛚᛁᛃᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈswɛː.li.jɑ.nɑ̃/

verb · Weak class 1

Meanings

  1. to cause to burn
  2. to cause to smoke

Etymology

From *swelaną (‘to burn’) + *-janą.

Conjugation

Present active

PersonIndicativeSubjunctiveImperative
1st singularswēlijōswēlijaų–
2nd singularswēlīsiswēlijaisswēlī
3rd singularswēlīþiswēlijaiswēlijaþau
1st dualswēlijōsswēlijaiw–
2nd dualswēlijaþizswēlijaiþizswēlijaþiz
1st pluralswēlijamazswēlijaim–
2nd pluralswēlīþswēlijaiþswēlīþ
3rd pluralswēlijanþiswēlijainswēlijanþau

Present passive

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularswēlijai–
2nd singularswēlijasaiswēlijaisau
3rd singularswēlijaþaiswēlijaiþau
1st dual––
2nd dual––
1st pluralswēlijanþaiswēlijainþau
2nd pluralswēlijanþaiswēlijainþau
3rd pluralswēlijanþaiswēlijainþau

Past

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularswēlidǭswēlidēdį̄
2nd singularswēlidēzswēlidēdīz
3rd singularswēlidēswēlidēdī
1st dualswēlidēdūswēlidēdīw
2nd dualswēlidēdudizswēlidēdīdiz
1st pluralswēlidēdumswēlidēdīm
2nd pluralswēlidēdudswēlidēdīd
3rd pluralswēlidēdunswēlidēdīn

Non-finite Forms

InfinitivePresent ParticiplePast Participle
swēlijaną swēlijandz swēlidaz

Find a form

Descendants

  • *swēlijan (Proto-West Germanic)
    • swǣlan (Old English)
  • svæla (Old Norse)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary