*swōgijaną
Runic: ᛊᚹᛟᚷᛁᛃᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈswɔː.ɣi.jɑ.nɑ̃/verb · Weak class 1
Meanings
- to sound
- to sigh
Etymology
From *swōgiz (‘noise, sound’) + *-janą, or *swōganą (‘to sound, sigh’) + *-janą.
Conjugation
Present active
| Person | Indicative | Subjunctive | Imperative |
|---|---|---|---|
| 1st singular | swōgijō | swōgijaų | – |
| 2nd singular | swōgīsi | swōgijais | swōgī |
| 3rd singular | swōgīþi | swōgijai | swōgijaþau |
| 1st dual | swōgijōs | swōgijaiw | – |
| 2nd dual | swōgijaþiz | swōgijaiþiz | swōgijaþiz |
| 1st plural | swōgijamaz | swōgijaim | – |
| 2nd plural | swōgīþ | swōgijaiþ | swōgīþ |
| 3rd plural | swōgijanþi | swōgijain | swōgijanþau |
Present passive
| Person | Indicative | Subjunctive |
|---|---|---|
| 1st singular | swōgijai | – |
| 2nd singular | swōgijasai | swōgijaisau |
| 3rd singular | swōgijaþai | swōgijaiþau |
| 1st dual | – | – |
| 2nd dual | – | – |
| 1st plural | swōgijanþai | swōgijainþau |
| 2nd plural | swōgijanþai | swōgijainþau |
| 3rd plural | swōgijanþai | swōgijainþau |
Past
| Person | Indicative | Subjunctive |
|---|---|---|
| 1st singular | swōgidǭ | swōgidēdį̄ |
| 2nd singular | swōgidēz | swōgidēdīz |
| 3rd singular | swōgidē | swōgidēdī |
| 1st dual | swōgidēdū | swōgidēdīw |
| 2nd dual | swōgidēdudiz | swōgidēdīdiz |
| 1st plural | swōgidēdum | swōgidēdīm |
| 2nd plural | swōgidēdud | swōgidēdīd |
| 3rd plural | swōgidēdun | swōgidēdīn |
Non-finite Forms
| Infinitive | Present Participle | Past Participle |
|---|---|---|
| swōgijaną | swōgijandz | swōgidaz |
Descendants
-
*swōgijan (Proto-West Germanic)
-
swēgan (Old English)
- sweyen, sweiȝen, sweye, swie (Middle English)
-
swēgan (Old English)
-
*swōgijan (Proto-West Germanic)
-
*swōgian (Old Saxon)
-
*swȫgen (Middle Low German)
- swögen (Low German)
-
*swȫgen (Middle Low German)
-
*swōgian (Old Saxon)
-
*𐍃𐍅𐍉𐌲𐌾𐌰𐌽 (*swōgjan) (Gothic)
- 𐌲𐌰𐍃𐍅𐍉𐌲𐌾𐌰𐌽 (gaswōgjan), 𐌿𐍆𐍃𐍅𐍉𐌲𐌾𐌰𐌽 (ufswōgjan) (Gothic)