*taik(k)ōną
Runic: ᛏᚨᛁᚲ(ᚲ)ᛟᚾᚨ Pronunciation: /ˈtɑi̯k.kɔː.nɑ̃/verb · Weak class 2
Meanings
- to show, point
- to mark
Etymology
(SS: this was originally “taiknōną” but changing it based on Kroonen. )
Iterative from earlier paradigm *taikkōþi ~ *tigunanþi, from Pre-Germanic *doyḱ-néh2-ti ~ *diḱ-n̥h2-énti from Proto-Indo-European root *deyḱ- (‘to point out, show’). If Kroonen’s analysis is correct, the form may continue an older o/zero-ablauting iterative pattern, with the singular in o-grade beside the plural in zero-grade. The Old High German reflex shows a **taigōną variant built from the original plural forms.
Conjugation
Present active
| Person | Indicative | Subjunctive | Imperative |
|---|---|---|---|
| 1st singular | taikō | taiknǭ | – |
| 2nd singular | taikōsi | taikōs | taikō |
| 3rd singular | taikōþi | taikō | taikōþau |
| 1st dual | taikōs | taikōw | – |
| 2nd dual | taikōþiz | taikōþiz | taikōþiz |
| 1st plural | taikōmaz | taikōm | – |
| 2nd plural | taikōþ | taikōþ | taikōþ |
| 3rd plural | taikōnþi | taikōn | taikōnþau |
Present passive
| Person | Indicative | Subjunctive |
|---|---|---|
| 1st singular | taikōi | – |
| 2nd singular | taikōsai | taikōsau |
| 3rd singular | taikōþai | taikōþau |
| 1st dual | – | – |
| 2nd dual | – | – |
| 1st plural | taikōnþai | taikōnþau |
| 2nd plural | taikōnþai | taikōnþau |
| 3rd plural | taikōnþai | taikōnþau |
Past
| Person | Indicative | Subjunctive |
|---|---|---|
| 1st singular | taikōdǭ | taikōdēdį̄ |
| 2nd singular | taikōdēz | taikōdēdīz |
| 3rd singular | taikōdē | taikōdēdī |
| 1st dual | taikōdēdū | taikōdēdīw |
| 2nd dual | taikōdēdudiz | taikōdēdīdiz |
| 1st plural | taikōdēdum | taikōdēdīm |
| 2nd plural | taikōdēdud | taikōdēdīd |
| 3rd plural | taikōdēdun | taikōdēdīn |
Non-finite Forms
| Infinitive | Present Participle | Past Participle |
|---|---|---|
| taik(k)ōną | taikōndz | taikōdaz |
Descendants
-
*taikōn (Proto-West Germanic)
-
zeigōn (Old High German)
- zeigen (German)
- zeixxu (Swiss German)
-
zeigōn (Old High German)