*tiunijaną

Runic: ᛏᛁᚢᚾᛁᛃᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈtiu̯.ni.jɑ.nɑ̃/

verb · Weak class 1

Meanings

  1. to torture, torment, vex
  2. to claim, use, appropriate

Etymology

From *teuną (‘ruin, lack, damage’) + *-janą.

Conjugation

Present active

PersonIndicativeSubjunctiveImperative
1st singulartiunijōtiunijaų–
2nd singulartiunīsitiunijaistiunī
3rd singulartiunīþitiunijaitiunijaþau
1st dualtiunijōstiunijaiw–
2nd dualtiunijaþiztiunijaiþiztiunijaþiz
1st pluraltiunijamaztiunijaim–
2nd pluraltiunīþtiunijaiþtiunīþ
3rd pluraltiunijanþitiunijaintiunijanþau

Present passive

PersonIndicativeSubjunctive
1st singulartiunijai–
2nd singulartiunijasaitiunijaisau
3rd singulartiunijaþaitiunijaiþau
1st dual––
2nd dual––
1st pluraltiunijanþaitiunijainþau
2nd pluraltiunijanþaitiunijainþau
3rd pluraltiunijanþaitiunijainþau

Past

PersonIndicativeSubjunctive
1st singulartiunidǭtiunidēdį̄
2nd singulartiunidēztiunidēdīz
3rd singulartiunidētiunidēdī
1st dualtiunidēdūtiunidēdīw
2nd dualtiunidēdudiztiunidēdīdiz
1st pluraltiunidēdumtiunidēdīm
2nd pluraltiunidēdudtiunidēdīd
3rd pluraltiunidēduntiunidēdīn

Non-finite Forms

InfinitivePresent ParticiplePast Participle
tiunijaną tiunijandz tiunidaz

Find a form

Descendants

  • *tiunijan (Proto-West Germanic)
    • tēonian, tīenan, tȳnan (Old English)
      • tenen, tinen (Middle English)
        • teen, tine (English)
        • tyne (Scots)
  • *tiunijan (Proto-West Germanic)
    • tiūna, tiōna (Old Frisian)
      • tsjoene (West Frisian)
  • *tiunijan (Proto-West Germanic)
    • *tiunian (Old Saxon)
      • gitiunian (Old Saxon)
  • týna (Old Norse)
    • tyne (Danish)
    • týna (Faroese)
    • týna (Icelandic)
    • tyne (Norwegian Bokmål)
    • tyne (Norwegian Nynorsk)
    • tyna (Swedish)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary