*trannijaną

Runic: ᛏᚱᚨᚾᛁᛃᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈtrɑn.ni.jɑ.nɑ̃/

verb · Weak class 1

Meanings

  1. to cause to separate
  2. to divide; separate

Etymology

From *trinnaną + *-janą.

Conjugation

Present active

PersonIndicativeSubjunctiveImperative
1st singulartrannijōtrannijaų–
2nd singulartrannīsitrannijaistrannī
3rd singulartrannīþitrannijaitrannijaþau
1st dualtrannijōstrannijaiw–
2nd dualtrannijaþiztrannijaiþiztrannijaþiz
1st pluraltrannijamaztrannijaim–
2nd pluraltrannīþtrannijaiþtrannīþ
3rd pluraltrannijanþitrannijaintrannijanþau

Present passive

PersonIndicativeSubjunctive
1st singulartrannijai–
2nd singulartrannijasaitrannijaisau
3rd singulartrannijaþaitrannijaiþau
1st dual––
2nd dual––
1st pluraltrannijanþaitrannijainþau
2nd pluraltrannijanþaitrannijainþau
3rd pluraltrannijanþaitrannijainþau

Past

PersonIndicativeSubjunctive
1st singulartrannidǭtrannidēdį̄
2nd singulartrannidēztrannidēdīz
3rd singulartrannidētrannidēdī
1st dualtrannidēdūtrannidēdīw
2nd dualtrannidēdudiztrannidēdīdiz
1st pluraltrannidēdumtrannidēdīm
2nd pluraltrannidēdudtrannidēdīd
3rd pluraltrannidēduntrannidēdīn

Non-finite Forms

InfinitivePresent ParticiplePast Participle
trannijaną trannijandz trannidaz

Find a form

Descendants

  • *trannijan (Proto-West Germanic)
    • *trennen (Old Dutch)
      • trennen, ternen, tornen (Middle Dutch)
        • tornen (Dutch)
  • *trannijan (Proto-West Germanic)
    • *trenna (Old Frisian)
      • tränne (Saterland Frisian)
  • *trannijan (Proto-West Germanic)
    • trennen (Old High German)
      • trennen (Middle High German)
        • trennen (German)
  • *trannijan (Proto-West Germanic)
    • *trennian (Old Saxon)
      • trennen, drennen (Middle Low German)
        • trennen (German Low German)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary