*trekaną
Runic: ᛏᚱᛖᚲᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈtre.kɑ.nɑ̃/verb · Strong class 5
Meanings
- to push
- to drag
- to scratch
Etymology
From Proto-Indo-European *dreg- (‘to pull’).
Conjugation
Present active
| Person | Indicative | Subjunctive | Imperative |
|---|---|---|---|
| 1st singular | trekō | trekaų | – |
| 2nd singular | trikizi | trekaiz | trek |
| 3rd singular | trikidi | trekai | trekadau |
| 1st dual | trekōz | trekaiw | – |
| 2nd dual | trekadiz | trekaidiz | trekadiz |
| 1st plural | trekamaz | trekaim | – |
| 2nd plural | trikid | trekaid | trikid |
| 3rd plural | trekandi | trekain | trekandau |
Present passive
| Person | Indicative | Subjunctive |
|---|---|---|
| 1st singular | trekai | – |
| 2nd singular | trekazai | trekaizau |
| 3rd singular | trekadai | trekaidau |
| 1st dual | – | – |
| 2nd dual | – | – |
| 1st plural | trekandai | trekaindau |
| 2nd plural | trekandai | trekaindau |
| 3rd plural | trekandai | trekaindau |
Past
| Person | Indicative | Subjunctive |
|---|---|---|
| 1st singular | trak | trēkį̄ |
| 2nd singular | traht | trēkīz |
| 3rd singular | trak | trēkī |
| 1st dual | trēkū | trēkīw |
| 2nd dual | trēkudiz | trēkīdiz |
| 1st plural | trēkum | trēkīm |
| 2nd plural | trēkud | trēkīd |
| 3rd plural | trēkun | trēkīn |
Non-finite Forms
| Infinitive | Present Participle | Past Participle |
|---|---|---|
| trekaną | trekandz | trekanaz |
Descendants
-
*trekan (Proto-West Germanic)
-
trekka (Old Frisian)
- trecke, tracke (North Frisian)
-
trekka (Old Frisian)
-
*trekan (Proto-West Germanic)
-
*trëhhan (Old High German)
-
bitrëhhan (Old High German)
- betrëchen (Middle High German)
-
bitrëhhan (Old High German)
-
*trëhhan (Old High German)
-
*trekan (Proto-West Germanic)
-
*trekkan (Old Saxon)
- trecken (Middle Low German)
-
*trekkan (Old Saxon)