*tīmô
Runic: ᛏᛁᛗᛟ Pronunciation: /ˈtiː.mɔːː/noun · masculine · an-stem
Meanings
time
Etymology
From Proto-Indo-European *dh₂i-mon-, from *deh₂y- (‘to divide’). Exact cognate to Ancient Greek δαίμων (daímōn) (daímōn, ‘daemon’).
Declension
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nom. | tīmô | tīmaniz |
| Acc. | tīmanų | tīmanunz |
| Gen. | tīminiz | tīmanǫ̂ |
| Dat. | tīmini | tīmammaz |
| Inst. | tīminē | tīmammiz |
| Voc. | tīmô | tīmaniz |
Descendants
-
*tīmō (Proto-West Germanic)
-
tīma, tīema, tȳma (Old English)
-
tyme, teme, teyme, tim, time, tym, tima, timæ, tyma (Middle English)
- time, teim (English)
- time, teime, tim (Scots)
- deemes (Yola)
-
tyme, teme, teyme, tim, time, tym, tima, timæ, tyma (Middle English)
-
tīma, tīema, tȳma (Old English)
-
*tīmō (Proto-West Germanic)
-
*zīmo (Old High German)
-
*zīme (Middle High German)
- Zimmän (Alemannic German)
-
*zīme (Middle High German)
-
*zīmo (Old High German)
-
tími (Old Norse)
- time (Danish)
- taime (Elfdalian)
- tími (Faroese)
- tími (Icelandic)
-
tími (Old Norse)
-
? (Norwegian)
- time (Norwegian Bokmål)
- time (Norwegian Nynorsk)
-
? (Norwegian)
-
tími (Old Norse)
-
tīme (Old Swedish)
- timme, timma (Swedish)
-
tīme (Old Swedish)