*wagjaną

Runic: ᚹᚨᚷᛃᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈwɑɣ.jɑ.nɑ̃/

verb · Weak class 1

Meanings

  1. to move around, to shake
  2. to agitate, to stir up

Etymology

By surface analysis, an iterative-intensive formation from *weganą + *-janą. The verb may also derive from Proto-Indo-European *woǵʰéyeti.

Conjugation

Present active

PersonIndicativeSubjunctiveImperative
1st singularwagjōwagjaų–
2nd singularwagisiwagjaiswagi
3rd singularwagiþiwagjaiwagjaþau
1st dualwagjōswagjaiw–
2nd dualwagjaþizwagjaiþizwagjaþiz
1st pluralwagjamazwagjaim–
2nd pluralwagiþwagjaiþwagiþ
3rd pluralwagjanþiwagjainwagjanþau

Present passive

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularwagjai–
2nd singularwagjasaiwagjaisau
3rd singularwagjaþaiwagjaiþau
1st dual––
2nd dual––
1st pluralwagjanþaiwagjainþau
2nd pluralwagjanþaiwagjainþau
3rd pluralwagjanþaiwagjainþau

Past

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularwagidǭwagidēdį̄
2nd singularwagidēzwagidēdīz
3rd singularwagidēwagidēdī
1st dualwagidēdūwagidēdīw
2nd dualwagidēdudizwagidēdīdiz
1st pluralwagidēdumwagidēdīm
2nd pluralwagidēdudwagidēdīd
3rd pluralwagidēdunwagidēdīn

Non-finite Forms

InfinitivePresent ParticiplePast Participle
wagjaną wagjandz wagidaz

Find a form

Descendants

  • *waggjan (Proto-West Germanic)
    • weggen (Old High German)
  • *waggjan (Proto-West Germanic)
    • *weggen (Old Dutch)
      • weggen (Middle Dutch)
  • *waggjan (Proto-West Germanic)
    • weċġan (Old English)
      • weggen (Middle English)
        • wedge (English)
  • *waggjan (Proto-West Germanic)
    • weggian (Old Saxon)
      • weggen (Middle Low German)
  • 𐍅𐌰𐌲𐌾𐌰𐌽 (wagjan) (Gothic)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary