*waigō
Runic: ᚹᚨᛁᚷᛟ Pronunciation: /ˈwɑi̯.ɣɔː/noun · feminine · ō-stem
Meanings
strength
Etymology
Derived from Proto-Indo-European *weyk- (‘to fight’). Cognate with Lithuanian viẽkas and Russian век (vek).
Declension
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nom. | waigō | waigôz |
| Acc. | waigǭ | waigōz |
| Gen. | waigōz | waigǫ̂ |
| Dat. | waigōi | waigōmaz |
| Inst. | waigō | waigōmiz |
| Voc. | waigō | waigôz |
Descendants
-
veig (Old Norse)
- veig (Icelandic)