*waiþijaną
Runic: ᚹᚨᛁᚦᛁᛃᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈwɑi̯.θi.jɑ.nɑ̃/verb · Weak class 1
Meanings
- to hunt, pursue
- to graze, feed
Etymology
From *waiþiz, *waiþō, from Proto-Indo-European *weyh₁- (‘to chase, pursue’).
Conjugation
Present active
| Person | Indicative | Subjunctive | Imperative |
|---|---|---|---|
| 1st singular | waiþijō | waiþijaų | – |
| 2nd singular | waiþīsi | waiþijais | waiþī |
| 3rd singular | waiþīþi | waiþijai | waiþijaþau |
| 1st dual | waiþijōs | waiþijaiw | – |
| 2nd dual | waiþijaþiz | waiþijaiþiz | waiþijaþiz |
| 1st plural | waiþijamaz | waiþijaim | – |
| 2nd plural | waiþīþ | waiþijaiþ | waiþīþ |
| 3rd plural | waiþijanþi | waiþijain | waiþijanþau |
Present passive
| Person | Indicative | Subjunctive |
|---|---|---|
| 1st singular | waiþijai | – |
| 2nd singular | waiþijasai | waiþijaisau |
| 3rd singular | waiþijaþai | waiþijaiþau |
| 1st dual | – | – |
| 2nd dual | – | – |
| 1st plural | waiþijanþai | waiþijainþau |
| 2nd plural | waiþijanþai | waiþijainþau |
| 3rd plural | waiþijanþai | waiþijainþau |
Past
| Person | Indicative | Subjunctive |
|---|---|---|
| 1st singular | waiþidǭ | waiþidēdį̄ |
| 2nd singular | waiþidēz | waiþidēdīz |
| 3rd singular | waiþidē | waiþidēdī |
| 1st dual | waiþidēdū | waiþidēdīw |
| 2nd dual | waiþidēdudiz | waiþidēdīdiz |
| 1st plural | waiþidēdum | waiþidēdīm |
| 2nd plural | waiþidēdud | waiþidēdīd |
| 3rd plural | waiþidēdun | waiþidēdīn |
Non-finite Forms
| Infinitive | Present Participle | Past Participle |
|---|---|---|
| waiþijaną | waiþijandz | waiþidaz |
Descendants
-
*waiþijan (Proto-West Germanic)
- wǣþan (Old English)
-
veiða (Old Norse)
- veiða (Faroese)
- veiða (Icelandic)
- veida (Norwegian Nynorsk)
-
veiða (Old Norse)
-
wethæ (Old Danish)
- (obsolete) vejde (Danish)
-
wethæ (Old Danish)
-
veiða (Old Norse)
-
vēþa, vedha (Old Swedish)
- (obsolete) veda (Swedish)
-
vēþa, vedha (Old Swedish)