*waknaną

Runic: ᚹᚨᚲᚾᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈwɑk.nɑ.nɑ̃/

verb · Weak class 4

Meanings

to wake up, to awaken, to become awake

Etymology

From *wakjaną.

Conjugation

Present active

PersonIndicativeSubjunctiveImperative
1st singularwaknōwaknaų–
2nd singularwaknōsiwaknaiswaknō
3rd singularwaknōþiwaknaiwaknōþau
1st dualwaknōswaknaiw–
2nd dualwaknaþizwaknaiþizwaknaþiz
1st pluralwaknamazwaknaim–
2nd pluralwaknaþwaknaiþwaknaþ
3rd pluralwaknanþiwaknainwaknanþau

Present passive

PersonIndicativeSubjunctive
1st singular––
2nd singular––
3rd singular––
1st dual––
2nd dual––
1st plural––
2nd plural––
3rd plural––

Past

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularwaknōdǭwaknōdēdį̄
2nd singularwaknōdēzwaknōdēdīz
3rd singularwaknōdēwaknōdēdī
1st dualwaknōdēdūwaknōdēdīw
2nd dualwaknōdēdudizwaknōdēdīdiz
1st pluralwaknōdēdumwaknōdēdīm
2nd pluralwaknōdēdudwaknōdēdīd
3rd pluralwaknōdēdunwaknōdēdīn

Non-finite Forms

InfinitivePresent ParticiplePast Participle
waknaną waknandz -

Find a form

Descendants

  • wæcnan (Old English)
    • waknen (Middle English)
      • waken (English)
      • wakin, waikin, walkin (Scots)
  • vakna (Old Norse)
    • wakken (Elfdalian)
    • vakna (Faroese)
    • vakkne (Gutnish)
    • vakna (Icelandic)
    • vakna (Norn)
  • vakna (Old Norse)
    • vakna (Norwegian Nynorsk)
      • vakne (Norwegian Bokmål)
  • vakna (Old Norse)
    • wognæ, vokne (Old Danish)
      • vågne (Danish)
        • våkne (Norwegian Bokmål)
  • vakna (Old Norse)
    • vakna (Old Swedish)
      • vakna (Swedish)
  • 𐌲𐌰𐍅𐌰𐌺𐌽𐌰𐌽 (gawaknan) (Gothic)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary