*waltaną
Runic: ᚹᚨᛚᛏᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈwɑl.tɑ.nɑ̃/verb · Strong class 7c
Meanings
- to roll, toss
- to turn
Etymology
From Proto-Indo-European *welH- (‘to turn, to wind’), most likely an o-grade intensive formation to the verb *weltaną.
Conjugation
Present active
| Person | Indicative | Subjunctive | Imperative |
|---|---|---|---|
| 1st singular | waltō | waltaų | – |
| 2nd singular | waltizi | waltaiz | walt |
| 3rd singular | waltidi | waltai | waltadau |
| 1st dual | waltōz | waltaiw | – |
| 2nd dual | waltadiz | waltaidiz | waltadiz |
| 1st plural | waltamaz | waltaim | – |
| 2nd plural | waltid | waltaid | waltid |
| 3rd plural | waltandi | waltain | waltandau |
Present passive
| Person | Indicative | Subjunctive |
|---|---|---|
| 1st singular | waltai | – |
| 2nd singular | waltazai | waltaizau |
| 3rd singular | waltadai | waltaidau |
| 1st dual | – | – |
| 2nd dual | – | – |
| 1st plural | waltandai | waltaindau |
| 2nd plural | waltandai | waltaindau |
| 3rd plural | waltandai | waltaindau |
Past
| Person | Indicative | Subjunctive |
|---|---|---|
| 1st singular | wewalt | wewaltį̄ |
| 2nd singular | wewalst | wewaltīz |
| 3rd singular | wewalt | wewaltī |
| 1st dual | wewaltū | wewaltīw |
| 2nd dual | wewaltudiz | wewaltīdiz |
| 1st plural | wewaltum | wewaltīm |
| 2nd plural | wewaltud | wewaltīd |
| 3rd plural | wewaltun | wewaltīn |
Non-finite Forms
| Infinitive | Present Participle | Past Participle |
|---|---|---|
| waltaną | waltandz | waltanaz |
Descendants
-
*waltan (Proto-West Germanic)
-
*waltan (Old Dutch)
-
wouten (Middle Dutch)
- wouten, woiten, walten (Dutch)
-
wouten (Middle Dutch)
-
*waltan (Old Dutch)
-
*waltan (Proto-West Germanic)
-
walzan (Old High German)
-
walzen (Middle High German)
-
walzen (German)
- walsen (Dutch)
- waltz (English)
- valser (French)
-
walzen (German)
-
walzen (Middle High German)
-
walzan (Old High German)