*wanatōną

Runic: ᚹᚨᚾᚨᛏᛟᚾᚨ Pronunciation: /ˈwɑ.nɑ.tɔː.nɑ̃/

verb · Weak class 2

Meanings

to cause to lack

Etymology

From *wanô.

Conjugation

Present active

PersonIndicativeSubjunctiveImperative
1st singularwanatōwanatǭ–
2nd singularwanatōsiwanatōswanatō
3rd singularwanatōþiwanatōwanatōþau
1st dualwanatōswanatōw–
2nd dualwanatōþizwanatōþizwanatōþiz
1st pluralwanatōmazwanatōm–
2nd pluralwanatōþwanatōþwanatōþ
3rd pluralwanatōnþiwanatōnwanatōnþau

Present passive

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularwanatōi–
2nd singularwanatōsaiwanatōsau
3rd singularwanatōþaiwanatōþau
1st dual––
2nd dual––
1st pluralwanatōnþaiwanatōnþau
2nd pluralwanatōnþaiwanatōnþau
3rd pluralwanatōnþaiwanatōnþau

Past

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularwanatōdǭwanatōdēdį̄
2nd singularwanatōdēzwanatōdēdīz
3rd singularwanatōdēwanatōdēdī
1st dualwanatōdēdūwanatōdēdīw
2nd dualwanatōdēdudizwanatōdēdīdiz
1st pluralwanatōdēdumwanatōdēdīm
2nd pluralwanatōdēdudwanatōdēdīd
3rd pluralwanatōdēdunwanatōdēdīn

Non-finite Forms

InfinitivePresent ParticiplePast Participle
wanatōną wanatōndz wanatōdaz

Find a form

Descendants

  • vanta (Old Norse)
    • vanta (Faroese)
    • vanta (Icelandic)
    • vante (Norwegian Bokmål)
    • vanta, vante (Norwegian Nynorsk)
    • vanta (Old Swedish)
  • vanta (Old Norse)
    • wanten (Middle English)
      • want (English)
      • want, wint, wunt (Scots)
      • waant (Yola)
  • vanta (Old Norse)
    • vante (Old Danish)
      • vante (Danish)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary