*wihtą
Runic: ᚹᛁᚺᛏᚨ Pronunciation: /ˈwix.tɑ̃/noun · neuter · a-stem
Meanings
thing, creature
Etymology
Most likely from Proto-Indo-European *weǵʰ-ti- (‘entity, thing’), and cognate with Old Church Slavonic вещь (veštĭ) (veštĭ, ‘thing’).
In addition to the above theory, Kroonen also compares *weganą (‘to carry, to move’) (cognate with Proto-Celtic *wextā (‘time, course, run’)).
Declension
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nom. | wihtą | wihtō |
| Acc. | wihtą | wihtō |
| Gen. | wihtas, wihtis | wihtǫ̂ |
| Dat. | wihtai | wihtamaz |
| Inst. | wihtō | wihtamiz |
| Voc. | wihtą | wihtō |
Descendants
-
wiht (Old English)
-
wight, wiȝt (Middle English)
- wight, whit (English)
- wicht, wycht (Scots)
-
wight, wiȝt (Middle English)
-
? (Old Frisian)
- Wucht (Saterland Frisian)
-
? (Old Saxon)
- wicht (Dutch Low Saxon)
-
*wiht (Old Dutch)
-
wicht, wecht (Middle Dutch)
-
wicht (Dutch)
- wig (Afrikaans)
- wäxt (Jersey Dutch)
-
wicht (Dutch)
-
wicht, wecht (Middle Dutch)
-
wiht (Old High German)
-
wiht (Middle High German)
- Wicht (German)
-
wiht (Middle High German)
- 𐍅𐌰𐌹𐌷𐍄 (waiht) (Gothic)