*wrakjô
Runic: ᚹᚱᚨᚲᛃᛟ Pronunciation: /ˈwrɑk.jɔːː/noun · masculine · an-stem
Meanings
- an exile, one who is persecuted or displaced, fugitive
- a warrior
Etymology
From *wrekaną (‘to pursue’) + *-jô.
Declension
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nom. | wrakjô | wrakjaniz |
| Acc. | wrakjanų | wrakjanunz |
| Gen. | wrakjiniz | wrakjanǫ̂ |
| Dat. | wrakjini | wrakjammaz |
| Inst. | wrakjinē | wrakjammiz |
| Voc. | wrakjô | wrakjaniz |
Descendants
-
*wrakkjō (Proto-West Germanic)
- garciō (Medieval Latin)
- wrekkio (Old Saxon)
-
*wrakkjō (Proto-West Germanic)
-
*recko (Old Dutch)
- recke (Middle Dutch)
-
*recko (Old Dutch)
-
*wrakkjō (Proto-West Germanic)
-
wræċċa, wreċċa (Old English)
-
wrecche (Middle English)
- wretch (English)
- wratch, wretch, werch, warch (Scots)
-
wrecche (Middle English)
-
wræċċa, wreċċa (Old English)
-
*wrakkjō (Proto-West Germanic)
-
reccho, *wreccheo, wreccho, hrechjo, wrecko, recko (Old High German)
-
reche, recke (Middle High German)
- Recke (German)
- recke (Middle Low German)
-
reche, recke (Middle High German)
-
reccho, *wreccheo, wreccho, hrechjo, wrecko, recko (Old High German)