*wrikkōną

Runic: ᚹᚱᛁᚲᛟᚾᚨ Pronunciation: /ˈwrik.kɔː.nɑ̃/

verb · Weak class 2

Meanings

to twist, turn

Etymology

From Pre-Germanic *wriḱnéh₂-, a zero-grade iterative from Proto-Indo-European *wreyḱ- (‘to twist, turn’).

Conjugation

Present active

PersonIndicativeSubjunctiveImperative
1st singularwrikkōwrikkǭ–
2nd singularwrikkōsiwrikkōswrikkō
3rd singularwrikkōþiwrikkōwrikkōþau
1st dualwrikkōswrikkōw–
2nd dualwrikkōþizwrikkōþizwrikkōþiz
1st pluralwrikkōmazwrikkōm–
2nd pluralwrikkōþwrikkōþwrikkōþ
3rd pluralwrikkōnþiwrikkōnwrikkōnþau

Present passive

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularwrikkōi–
2nd singularwrikkōsaiwrikkōsau
3rd singularwrikkōþaiwrikkōþau
1st dual––
2nd dual––
1st pluralwrikkōnþaiwrikkōnþau
2nd pluralwrikkōnþaiwrikkōnþau
3rd pluralwrikkōnþaiwrikkōnþau

Past

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularwrikkōdǭwrikkōdēdį̄
2nd singularwrikkōdēzwrikkōdēdīz
3rd singularwrikkōdēwrikkōdēdī
1st dualwrikkōdēdūwrikkōdēdīw
2nd dualwrikkōdēdudizwrikkōdēdīdiz
1st pluralwrikkōdēdumwrikkōdēdīm
2nd pluralwrikkōdēdudwrikkōdēdīd
3rd pluralwrikkōdēdunwrikkōdēdīn

Non-finite Forms

InfinitivePresent ParticiplePast Participle
wrikkōną wrikkōndz wrikkōdaz

Find a form

Descendants

  • wrigian (Old English)
    • wrien, wricken, wriggen, wrigglen (Middle English)
  • wriggen (Low German)
  • wrikken (Low German)
  • wrikken (Dutch)
  • wricken (German)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary