*wrikkōną
Runic: ᚹᚱᛁᚲᛟᚾᚨ Pronunciation: /ˈwrik.kɔː.nɑ̃/verb · Weak class 2
Meanings
to twist, turn
Etymology
From Pre-Germanic *wriḱnéh₂-, a zero-grade iterative from Proto-Indo-European *wreyḱ- (‘to twist, turn’).
Conjugation
Present active
| Person | Indicative | Subjunctive | Imperative |
|---|---|---|---|
| 1st singular | wrikkō | wrikkǭ | – |
| 2nd singular | wrikkōsi | wrikkōs | wrikkō |
| 3rd singular | wrikkōþi | wrikkō | wrikkōþau |
| 1st dual | wrikkōs | wrikkōw | – |
| 2nd dual | wrikkōþiz | wrikkōþiz | wrikkōþiz |
| 1st plural | wrikkōmaz | wrikkōm | – |
| 2nd plural | wrikkōþ | wrikkōþ | wrikkōþ |
| 3rd plural | wrikkōnþi | wrikkōn | wrikkōnþau |
Present passive
| Person | Indicative | Subjunctive |
|---|---|---|
| 1st singular | wrikkōi | – |
| 2nd singular | wrikkōsai | wrikkōsau |
| 3rd singular | wrikkōþai | wrikkōþau |
| 1st dual | – | – |
| 2nd dual | – | – |
| 1st plural | wrikkōnþai | wrikkōnþau |
| 2nd plural | wrikkōnþai | wrikkōnþau |
| 3rd plural | wrikkōnþai | wrikkōnþau |
Past
| Person | Indicative | Subjunctive |
|---|---|---|
| 1st singular | wrikkōdǭ | wrikkōdēdį̄ |
| 2nd singular | wrikkōdēz | wrikkōdēdīz |
| 3rd singular | wrikkōdē | wrikkōdēdī |
| 1st dual | wrikkōdēdū | wrikkōdēdīw |
| 2nd dual | wrikkōdēdudiz | wrikkōdēdīdiz |
| 1st plural | wrikkōdēdum | wrikkōdēdīm |
| 2nd plural | wrikkōdēdud | wrikkōdēdīd |
| 3rd plural | wrikkōdēdun | wrikkōdēdīn |
Non-finite Forms
| Infinitive | Present Participle | Past Participle |
|---|---|---|
| wrikkōną | wrikkōndz | wrikkōdaz |
Descendants
-
wrigian (Old English)
- wrien, wricken, wriggen, wrigglen (Middle English)
- wriggen (Low German)
- wrikken (Low German)
- wrikken (Dutch)
- wricken (German)