*wōdijaną
Runic: ᚹᛟᛞᛁᛃᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈwɔː.ði.jɑ.nɑ̃/verb · Weak class 1
Meanings
to rage, to be furious
Etymology
From *wōdaz (‘rage’) + *-janą.
Conjugation
Present active
| Person | Indicative | Subjunctive | Imperative |
|---|---|---|---|
| 1st singular | wōdijō | wōdijaų | – |
| 2nd singular | wōdīsi | wōdijais | wōdī |
| 3rd singular | wōdīþi | wōdijai | wōdijaþau |
| 1st dual | wōdijōs | wōdijaiw | – |
| 2nd dual | wōdijaþiz | wōdijaiþiz | wōdijaþiz |
| 1st plural | wōdijamaz | wōdijaim | – |
| 2nd plural | wōdīþ | wōdijaiþ | wōdīþ |
| 3rd plural | wōdijanþi | wōdijain | wōdijanþau |
Present passive
| Person | Indicative | Subjunctive |
|---|---|---|
| 1st singular | wōdijai | – |
| 2nd singular | wōdijasai | wōdijaisau |
| 3rd singular | wōdijaþai | wōdijaiþau |
| 1st dual | – | – |
| 2nd dual | – | – |
| 1st plural | wōdijanþai | wōdijainþau |
| 2nd plural | wōdijanþai | wōdijainþau |
| 3rd plural | wōdijanþai | wōdijainþau |
Past
| Person | Indicative | Subjunctive |
|---|---|---|
| 1st singular | wōdidǭ | wōdidēdį̄ |
| 2nd singular | wōdidēz | wōdidēdīz |
| 3rd singular | wōdidē | wōdidēdī |
| 1st dual | wōdidēdū | wōdidēdīw |
| 2nd dual | wōdidēdudiz | wōdidēdīdiz |
| 1st plural | wōdidēdum | wōdidēdīm |
| 2nd plural | wōdidēdud | wōdidēdīd |
| 3rd plural | wōdidēdun | wōdidēdīn |
Non-finite Forms
| Infinitive | Present Participle | Past Participle |
|---|---|---|
| wōdijaną | wōdijandz | wōdidaz |
Descendants
-
*wōdijan (Proto-West Germanic)
- wēdan (Old English)
- wōdian (Old Saxon)
-
*wōdijan (Proto-West Germanic)
-
*wuoden (Old Dutch)
-
woeden (Middle Dutch)
-
woeden (Dutch)
- woed (Afrikaans)
-
woeden (Dutch)
-
woeden (Middle Dutch)
-
*wuoden (Old Dutch)
-
*wōdijan (Proto-West Germanic)
-
wuoten (Old High German)
-
wüeten (Middle High German)
- wüten (German)
-
wüeten (Middle High German)
-
wuoten (Old High German)
-
ǿða (Old Norse)
- øða (Faroese)
- æða (Icelandic)