*wōdijaną

Runic: ᚹᛟᛞᛁᛃᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈwɔː.ði.jɑ.nɑ̃/

verb · Weak class 1

Meanings

to rage, to be furious

Etymology

From *wōdaz (‘rage’) + *-janą.

Conjugation

Present active

PersonIndicativeSubjunctiveImperative
1st singularwōdijōwōdijaų–
2nd singularwōdīsiwōdijaiswōdī
3rd singularwōdīþiwōdijaiwōdijaþau
1st dualwōdijōswōdijaiw–
2nd dualwōdijaþizwōdijaiþizwōdijaþiz
1st pluralwōdijamazwōdijaim–
2nd pluralwōdīþwōdijaiþwōdīþ
3rd pluralwōdijanþiwōdijainwōdijanþau

Present passive

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularwōdijai–
2nd singularwōdijasaiwōdijaisau
3rd singularwōdijaþaiwōdijaiþau
1st dual––
2nd dual––
1st pluralwōdijanþaiwōdijainþau
2nd pluralwōdijanþaiwōdijainþau
3rd pluralwōdijanþaiwōdijainþau

Past

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularwōdidǭwōdidēdį̄
2nd singularwōdidēzwōdidēdīz
3rd singularwōdidēwōdidēdī
1st dualwōdidēdūwōdidēdīw
2nd dualwōdidēdudizwōdidēdīdiz
1st pluralwōdidēdumwōdidēdīm
2nd pluralwōdidēdudwōdidēdīd
3rd pluralwōdidēdunwōdidēdīn

Non-finite Forms

InfinitivePresent ParticiplePast Participle
wōdijaną wōdijandz wōdidaz

Find a form

Descendants

  • *wōdijan (Proto-West Germanic)
    • wēdan (Old English)
    • wōdian (Old Saxon)
  • *wōdijan (Proto-West Germanic)
    • *wuoden (Old Dutch)
      • woeden (Middle Dutch)
        • woeden (Dutch)
          • woed (Afrikaans)
  • *wōdijan (Proto-West Germanic)
    • wuoten (Old High German)
      • wüeten (Middle High German)
        • wüten (German)
  • ǿða (Old Norse)
    • øða (Faroese)
    • æða (Icelandic)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary