*ūtijaną

Runic: ᚢᛏᛁᛃᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈuː.ti.jɑ.nɑ̃/

verb · Weak class 1

Meanings

  1. to push away, to expel
  2. to banish

Etymology

From *ūt (‘out, outside’) + *-janą.

Conjugation

Present active

PersonIndicativeSubjunctiveImperative
1st singularūtijōūtijaų–
2nd singularūtīsiūtijaisūtī
3rd singularūtīþiūtijaiūtijaþau
1st dualūtijōsūtijaiw–
2nd dualūtijaþizūtijaiþizūtijaþiz
1st pluralūtijamazūtijaim–
2nd pluralūtīþūtijaiþūtīþ
3rd pluralūtijanþiūtijainūtijanþau

Present passive

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularūtijai–
2nd singularūtijasaiūtijaisau
3rd singularūtijaþaiūtijaiþau
1st dual––
2nd dual––
1st pluralūtijanþaiūtijainþau
2nd pluralūtijanþaiūtijainþau
3rd pluralūtijanþaiūtijainþau

Past

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularūtidǭūtidēdį̄
2nd singularūtidēzūtidēdīz
3rd singularūtidēūtidēdī
1st dualūtidēdūūtidēdīw
2nd dualūtidēdudizūtidēdīdiz
1st pluralūtidēdumūtidēdīm
2nd pluralūtidēdudūtidēdīd
3rd pluralūtidēdunūtidēdīn

Non-finite Forms

InfinitivePresent ParticiplePast Participle
ūtijaną ūtijandz ūtidaz

Find a form

Descendants

  • *ūtijan (Proto-West Germanic)
    • ȳtan (Old English)
  • ýta (Old Norse)
    • ýta (Icelandic)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary