*blējaną

Runic: ᛒᛚᛖᛃᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈblɛː.jɑ.nɑ̃/

verb · Weak class 1

Meanings

to bleat

Etymology

From Proto-Indo-European *bʰleh₁-ye/o-, from root *bʰleh₁- (‘to bleat’). Cognate with Latin fleō (‘to cry, weep’), Slovene blẹ́jati (‘to bleat’), Russian бле́ять (bléjatʹ, ‘to bleat’).

Conjugation

Present active

PersonIndicativeSubjunctiveImperative
1st singularblējōblējaų–
2nd singularblēisiblējaisblēi
3rd singularblēiþiblējaiblējaþau
1st dualblējōsblējaiw–
2nd dualblējaþizblējaiþizblējaþiz
1st pluralblējamazblējaim–
2nd pluralblēiþblējaiþblēiþ
3rd pluralblējanþiblējainblējanþau

Present passive

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularblējai–
2nd singularblējasaiblējaisau
3rd singularblējaþaiblējaiþau
1st dual––
2nd dual––
1st pluralblējanþaiblējainþau
2nd pluralblējanþaiblējainþau
3rd pluralblējanþaiblējainþau

Past

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularblēidǭblēidēdį̄
2nd singularblēidēzblēidēdīz
3rd singularblēidēblēidēdī
1st dualblēidēdūblēidēdīw
2nd dualblēidēdudizblēidēdīdiz
1st pluralblēidēdumblēidēdīm
2nd pluralblēidēdudblēidēdīd
3rd pluralblēidēdunblēidēdīn

Non-finite Forms

InfinitivePresent ParticiplePast Participle
blējaną blējandz blēidaz

Find a form

Descendants

  • *blājan (Proto-West Germanic)
    • blēen (Middle Low German)
  • *blājan (Proto-West Germanic)
    • *blǣan (Old English)
      • bleat (English)
  • *blājan (Proto-West Germanic)
    • blāen (Old High German)
      • blæn, blæjen (Middle High German)
        • blähen (German)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary