*blōaną
Runic: ᛒᛚᛟᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈblɔː.ɑ.nɑ̃/verb · Strong class 7e
Meanings
to bloom, to flower
Etymology
From Proto-Indo-European *bʰléh₃-e/o- from root *bʰleh₃- (‘to bloom, to flower’). Cognates are Latin flōs (‘flower, blossom’), Tocharian B pilta (‘leaf, blade’), Ancient Greek φύλλον (phŭ́llon) (phŭ́llon, ‘leaf, plant, foliage’), and Sanskrit फुल्ल (phulla) (phulla, ‘a full-blown flower’).
Conjugation
Present active
| Person | Indicative | Subjunctive | Imperative |
|---|---|---|---|
| 1st singular | blōō | blōaų | – |
| 2nd singular | blōizi | blōaiz | blō |
| 3rd singular | blōidi | blōai | blōadau |
| 1st dual | blōōz | blōaiw | – |
| 2nd dual | blōadiz | blōaidiz | blōadiz |
| 1st plural | blōamaz | blōaim | – |
| 2nd plural | blōid | blōaid | blōid |
| 3rd plural | blōandi | blōain | blōandau |
Present passive
| Person | Indicative | Subjunctive |
|---|---|---|
| 1st singular | blōai | – |
| 2nd singular | blōazai | blōaizau |
| 3rd singular | blōadai | blōaidau |
| 1st dual | – | – |
| 2nd dual | – | – |
| 1st plural | blōandai | blōaindau |
| 2nd plural | blōandai | blōaindau |
| 3rd plural | blōandai | blōaindau |
Past
| Person | Indicative | Subjunctive |
|---|---|---|
| 1st singular | beblō | beblōį̄ |
| 2nd singular | beblōt | beblōīz |
| 3rd singular | beblō | beblōī |
| 1st dual | beblōū | beblōīw |
| 2nd dual | beblōudiz | beblōīdiz |
| 1st plural | beblōum | beblōīm |
| 2nd plural | beblōud | beblōīd |
| 3rd plural | beblōun | beblōīn |
Non-finite Forms
| Infinitive | Present Participle | Past Participle |
|---|---|---|
| blōaną | blōandz | blōanaz |
Descendants
-
*blōan (Proto-West Germanic)
-
bluoien (Old Dutch)
-
bloeyen (Middle Dutch)
- blöjje (Limburgish)
-
bloeyen (Middle Dutch)
-
bluoien (Old Dutch)
-
*blōan (Proto-West Germanic)
-
bluoien (Old Dutch)
-
bloeyen (Middle Dutch)
-
bloeien (Dutch)
- bloei (Afrikaans)
-
bloeien (Dutch)
-
bloeyen (Middle Dutch)
-
bluoien (Old Dutch)
-
*blōan (Proto-West Germanic)
-
blōwan (Old English)
-
blowen, blowe (Middle English)
- blaw (Scots)
-
blowen, blowe (Middle English)
-
blōwan (Old English)
-
*blōan (Proto-West Germanic)
-
blōwan (Old English)
-
blowen, blowe (Middle English)
- blow (English)
-
blowen, blowe (Middle English)
-
blōwan (Old English)
-
*blōan (Proto-West Germanic)
-
*blōia (Old Frisian)
- blöye (North Frisian)
- bloeie (West Frisian)
-
*blōia (Old Frisian)
-
*blōan (Proto-West Germanic)
-
bluoen (Old High German)
-
blüejen, blüen (Middle High German)
- blüeje (Alemannic German)
- blühen (German)
- bliehe (Hunsrik)
- bléien (Luxembourgish)
- błin (Vilamovian)
-
blüejen, blüen (Middle High German)
-
bluoen (Old High German)
-
*blōan (Proto-West Germanic)
-
blōian, blōjan (Old Saxon)
-
blōen, blōien (Middle Low German)
- blöhen (Low German)
-
blōen, blōien (Middle Low German)
-
blōian, blōjan (Old Saxon)