*breuþaną
Runic: ᛒᚱᛖᚢᚦᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈbreu̯.θɑ.nɑ̃/verb · Strong class 2
Meanings
to fall apart; crumble
Etymology
Uncertain. Possibly Proto-Indo-European *bʰrewt-e/o-, from root *bʰrewt- (‘to break’), which (Pokorny 1959) treats as a t-extension of *bʰrew- (‘destroy, break’). Likely an intransitive doublet of the transitive *breutaną (‘to destroy, crush, break (open), bud’).
Conjugation
Present active
| Person | Indicative | Subjunctive | Imperative |
|---|---|---|---|
| 1st singular | breuþō | breuþaų | – |
| 2nd singular | briuþizi | breuþaiz | breuþ |
| 3rd singular | briuþidi | breuþai | breuþadau |
| 1st dual | breuþōz | breuþaiw | – |
| 2nd dual | breuþadiz | breuþaidiz | breuþadiz |
| 1st plural | breuþamaz | breuþaim | – |
| 2nd plural | briuþid | breuþaid | briuþid |
| 3rd plural | breuþandi | breuþain | breuþandau |
Present passive
| Person | Indicative | Subjunctive |
|---|---|---|
| 1st singular | breuþai | – |
| 2nd singular | breuþazai | breuþaizau |
| 3rd singular | breuþadai | breuþaidau |
| 1st dual | – | – |
| 2nd dual | – | – |
| 1st plural | breuþandai | breuþaindau |
| 2nd plural | breuþandai | breuþaindau |
| 3rd plural | breuþandai | breuþaindau |
Past
| Person | Indicative | Subjunctive |
|---|---|---|
| 1st singular | brauþ | bruþį̄ |
| 2nd singular | braust | bruþīz |
| 3rd singular | brauþ | bruþī |
| 1st dual | bruþū | bruþīw |
| 2nd dual | bruþudiz | bruþīdiz |
| 1st plural | bruþum | bruþīm |
| 2nd plural | bruþud | bruþīd |
| 3rd plural | bruþun | bruþīn |
Non-finite Forms
| Infinitive | Present Participle | Past Participle |
|---|---|---|
| breuþaną | breuþandz | bruþanaz |
Descendants
-
*breuþan (Proto-West Germanic)
-
brēoþan (Old English)
- breothen (Middle English)
-
brēoþan (Old English)
-
*breuþan (Proto-West Germanic)
- briodan (Old High German)