*brimmaną
Runic: ᛒᚱᛁᛗᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈbrim.mɑ.nɑ̃/verb · Strong class 3
Meanings
- to drone, to hum
- to roar
Etymology
From Proto-Indo-European *bʰrem- (‘to make noise’). This verb is closely related to *bremaną (‘to roar’); the geminate “m” in the root seems to have arisen due to the influence of the iterative verb *brummōną (‘to drone, hum, growl’).
Conjugation
Present active
| Person | Indicative | Subjunctive | Imperative |
|---|---|---|---|
| 1st singular | brimmō | brimmaų | – |
| 2nd singular | brimmizi | brimmaiz | brimm |
| 3rd singular | brimmidi | brimmai | brimmadau |
| 1st dual | brimmōz | brimmaiw | – |
| 2nd dual | brimmadiz | brimmaidiz | brimmadiz |
| 1st plural | brimmamaz | brimmaim | – |
| 2nd plural | brimmid | brimmaid | brimmid |
| 3rd plural | brimmandi | brimmain | brimmandau |
Present passive
| Person | Indicative | Subjunctive |
|---|---|---|
| 1st singular | brimmai | – |
| 2nd singular | brimmazai | brimmaizau |
| 3rd singular | brimmadai | brimmaidau |
| 1st dual | – | – |
| 2nd dual | – | – |
| 1st plural | brimmandai | brimmaindau |
| 2nd plural | brimmandai | brimmaindau |
| 3rd plural | brimmandai | brimmaindau |
Past
| Person | Indicative | Subjunctive |
|---|---|---|
| 1st singular | bramm | brummį̄ |
| 2nd singular | brammt | brummīz |
| 3rd singular | bramm | brummī |
| 1st dual | brummū | brummīw |
| 2nd dual | brummudiz | brummīdiz |
| 1st plural | brummum | brummīm |
| 2nd plural | brummud | brummīd |
| 3rd plural | brummun | brummīn |
Non-finite Forms
| Infinitive | Present Participle | Past Participle |
|---|---|---|
| brimmaną | brimmandz | brummanaz |
Descendants
-
*brimman (Proto-West Germanic)
-
*brimman (Old Dutch)
- brimmen (Middle Dutch)
-
*brimman (Old Dutch)
-
*brimman (Proto-West Germanic)
-
*brimman (Old High German)
- brimmen (Middle High German)
-
*brimman (Old High German)
-
*brimman (Proto-West Germanic)
-
*brimman (Old Saxon)
- brimmen (Middle Low German)
-
*brimman (Old Saxon)