*brukiz¹

Runic: ᛒᚱᚢᚲᛁᛉ Pronunciation: /ˈbru.kiz/

noun · masculine · i-stem

Meanings

breach, fissure, breaking

Etymology

An i-stem noun derived from either a zero-grade root of Proto-Indo-European *bʰr̥g-i-s from root *bʰreg- (‘to break’), or formed later based on the past-participle of *brekaną (‘to break’): *brukanaz.

Declension

CaseSingularPlural
Nom.brukizbrukīz
Acc.brukįbrukinz
Gen.brukīzbrukjǫ̂
Dat.brukībrukimaz
Inst.brukībrukimiz
Voc.brukibrukīz

Find a form

Descendants

  • *bruki (Proto-West Germanic)
    • *bruki (Old Dutch)
      • brueke, brōke (Middle Dutch)
        • breuk (Dutch)
          • breuk (Afrikaans)
  • *bruki (Proto-West Germanic)
    • bryċe, briċe (Old English)
      • breche (Middle English)
        • breach (English)
        • breach, breiche, bretch, breack (Scots)
  • *bruki (Proto-West Germanic)
    • breke, bretse, breze (Old Frisian)
      • Breek (Saterland Frisian)
  • *bruki (Proto-West Germanic)
    • bruh (Old High German)
      • bruch (Middle High German)
        • Bruch (Hunsrik)
        • Broch (Luxembourgish)
        • בראָך (brokh) (Yiddish)
  • *bruki (Proto-West Germanic)
    • bruh (Old High German)
      • bruch (Middle High German)
        • Bruch (German)
          • Bruch (Saterland Frisian)
  • *bruki (Proto-West Germanic)
    • bruki (Old Saxon)
      • bröke, broke (Middle Low German)
        • Bröök, Brook (Low German)
          • brøk (Danish)
          • bråk (Swedish)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary