*dangijaną

Runic: ᛞᚨᚾᚷᛁᛃᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈdɑŋ.ɡi.jɑ.nɑ̃/

verb · Weak class 1

Meanings

to beat, hit

Etymology

From *dingwaną (‘to beat’) + *-(i)janą(causative suffix forming Weak class 1 verbs); apparently with delabialization of -gw- caused by the preceeding round vowel + -j- in the pre-Germanic suffix: *dong-ijaną. Ultimately from dʰongʷʰ-éye/o-, from an o-grade form of Proto-Indo-European of root *dʰengʷʰ- (‘to beat’).

Conjugation

Present active

PersonIndicativeSubjunctiveImperative
1st singulardangijōdangijaų–
2nd singulardangīsidangijaisdangī
3rd singulardangīþidangijaidangijaþau
1st dualdangijōsdangijaiw–
2nd dualdangijaþizdangijaiþizdangijaþiz
1st pluraldangijamazdangijaim–
2nd pluraldangīþdangijaiþdangīþ
3rd pluraldangijanþidangijaindangijanþau

Present passive

PersonIndicativeSubjunctive
1st singulardangijai–
2nd singulardangijasaidangijaisau
3rd singulardangijaþaidangijaiþau
1st dual––
2nd dual––
1st pluraldangijanþaidangijainþau
2nd pluraldangijanþaidangijainþau
3rd pluraldangijanþaidangijainþau

Past

PersonIndicativeSubjunctive
1st singulardangidǭdangidēdį̄
2nd singulardangidēzdangidēdīz
3rd singulardangidēdangidēdī
1st dualdangidēdūdangidēdīw
2nd dualdangidēdudizdangidēdīdiz
1st pluraldangidēdumdangidēdīm
2nd pluraldangidēduddangidēdīd
3rd pluraldangidēdundangidēdīn

Non-finite Forms

InfinitivePresent ParticiplePast Participle
dangijaną dangijandz dangidaz

Find a form

Descendants

  • *dangijan (Proto-West Germanic)
    • denġan, denċġan (Old English)
      • *dengen (Middle English)
        • dinge (English)
  • *dangijan (Proto-West Germanic)
    • *tengen (Old High German)
      • tengen (Middle High German)
  • dengja (Old Norse)
    • dænge (Danish)
    • deingja (Faroese)
    • dengja (Icelandic)
  • dengja (Old Norse)
    • dængia (Old Swedish)
      • dänga (Swedish)
  • *tāmčëtēk (Proto-Samic)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary