*dimbaną

Runic: ᛞᛁᛗᛒᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈdim.bɑ.nɑ̃/

verb · Strong class 3

Meanings

to fog, smoke

Etymology

From Proto-Indo-European *dʰémbʰ-e/o-, from *dʰembʰ- (‘to fog’), which appears to be a *bʰ-extension of *dʰemH- (‘to smoke, blow’). Cognates are Sanskrit धम् (dham) (dham, ‘to blow into’), Lithuanian dùmti (‘to blow’), and Proto-Slavic dǫti (‘to blow’). A variant is *dimpaną.

Conjugation

Present active

PersonIndicativeSubjunctiveImperative
1st singulardimbōdimbaų–
2nd singulardimbizidimbaizdimb
3rd singulardimbididimbaidimbadau
1st dualdimbōzdimbaiw–
2nd dualdimbadizdimbaidizdimbadiz
1st pluraldimbamazdimbaim–
2nd pluraldimbiddimbaiddimbid
3rd pluraldimbandidimbaindimbandau

Present passive

PersonIndicativeSubjunctive
1st singulardimbai–
2nd singulardimbazaidimbaizau
3rd singulardimbadaidimbaidau
1st dual––
2nd dual––
1st pluraldimbandaidimbaindau
2nd pluraldimbandaidimbaindau
3rd pluraldimbandaidimbaindau

Past

PersonIndicativeSubjunctive
1st singulardambdumbį̄
2nd singulardamftdumbīz
3rd singulardambdumbī
1st dualdumbūdumbīw
2nd dualdumbudizdumbīdiz
1st pluraldumbumdumbīm
2nd pluraldumbuddumbīd
3rd pluraldumbundumbīn

Non-finite Forms

InfinitivePresent ParticiplePast Participle
dimbaną dimbandz dumbanaz

Find a form

Descendants

  • *dimpfan (Old High German)
    • dimpfen (Middle High German)
  • *dimba (Old Norse)
    • dimba (Elfdalian)
    • demba (Norwegian)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary