*dimbaną
Runic: ᛞᛁᛗᛒᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈdim.bɑ.nɑ̃/verb · Strong class 3
Meanings
to fog, smoke
Etymology
From Proto-Indo-European *dʰémbʰ-e/o-, from *dʰembʰ- (‘to fog’), which appears to be a *bʰ-extension of *dʰemH- (‘to smoke, blow’). Cognates are Sanskrit धम् (dham) (dham, ‘to blow into’), Lithuanian dùmti (‘to blow’), and Proto-Slavic dǫti (‘to blow’). A variant is *dimpaną.
Conjugation
Present active
| Person | Indicative | Subjunctive | Imperative |
|---|---|---|---|
| 1st singular | dimbō | dimbaų | – |
| 2nd singular | dimbizi | dimbaiz | dimb |
| 3rd singular | dimbidi | dimbai | dimbadau |
| 1st dual | dimbōz | dimbaiw | – |
| 2nd dual | dimbadiz | dimbaidiz | dimbadiz |
| 1st plural | dimbamaz | dimbaim | – |
| 2nd plural | dimbid | dimbaid | dimbid |
| 3rd plural | dimbandi | dimbain | dimbandau |
Present passive
| Person | Indicative | Subjunctive |
|---|---|---|
| 1st singular | dimbai | – |
| 2nd singular | dimbazai | dimbaizau |
| 3rd singular | dimbadai | dimbaidau |
| 1st dual | – | – |
| 2nd dual | – | – |
| 1st plural | dimbandai | dimbaindau |
| 2nd plural | dimbandai | dimbaindau |
| 3rd plural | dimbandai | dimbaindau |
Past
| Person | Indicative | Subjunctive |
|---|---|---|
| 1st singular | damb | dumbį̄ |
| 2nd singular | damft | dumbīz |
| 3rd singular | damb | dumbī |
| 1st dual | dumbū | dumbīw |
| 2nd dual | dumbudiz | dumbīdiz |
| 1st plural | dumbum | dumbīm |
| 2nd plural | dumbud | dumbīd |
| 3rd plural | dumbun | dumbīn |
Non-finite Forms
| Infinitive | Present Participle | Past Participle |
|---|---|---|
| dimbaną | dimbandz | dumbanaz |
Descendants
-
*dimpfan (Old High German)
- dimpfen (Middle High German)
-
*dimba (Old Norse)
- dimba (Elfdalian)
- demba (Norwegian)