*dukkōną
Runic: ᛞᚢᚲᛟᚾᚨ Pronunciation: /ˈduk.kɔː.nɑ̃/verb · Weak class 2
Meanings
to duck
Etymology
Iterative from earlier paradigm *dukkōþi ~ *dugunanþi, from pre-Germanic *dʰugʰ-néh₂-ti ~ *dʰugʰ-n̥h₂-énti, ultimately from Proto-Indo-European root *dʰewgʰ- (‘to hit; produce; be strong, have force’) (Kroonen 2013). Related to *dūkaną (‘to duck, take cover’).
Conjugation
Present active
| Person | Indicative | Subjunctive | Imperative |
|---|---|---|---|
| 1st singular | dukkō | dukkǭ | – |
| 2nd singular | dukkōsi | dukkōs | dukkō |
| 3rd singular | dukkōþi | dukkō | dukkōþau |
| 1st dual | dukkōs | dukkōw | – |
| 2nd dual | dukkōþiz | dukkōþiz | dukkōþiz |
| 1st plural | dukkōmaz | dukkōm | – |
| 2nd plural | dukkōþ | dukkōþ | dukkōþ |
| 3rd plural | dukkōnþi | dukkōn | dukkōnþau |
Present passive
| Person | Indicative | Subjunctive |
|---|---|---|
| 1st singular | dukkōi | – |
| 2nd singular | dukkōsai | dukkōsau |
| 3rd singular | dukkōþai | dukkōþau |
| 1st dual | – | – |
| 2nd dual | – | – |
| 1st plural | dukkōnþai | dukkōnþau |
| 2nd plural | dukkōnþai | dukkōnþau |
| 3rd plural | dukkōnþai | dukkōnþau |
Past
| Person | Indicative | Subjunctive |
|---|---|---|
| 1st singular | dukkōdǭ | dukkōdēdį̄ |
| 2nd singular | dukkōdēz | dukkōdēdīz |
| 3rd singular | dukkōdē | dukkōdēdī |
| 1st dual | dukkōdēdū | dukkōdēdīw |
| 2nd dual | dukkōdēdudiz | dukkōdēdīdiz |
| 1st plural | dukkōdēdum | dukkōdēdīm |
| 2nd plural | dukkōdēdud | dukkōdēdīd |
| 3rd plural | dukkōdēdun | dukkōdēdīn |
Non-finite Forms
| Infinitive | Present Participle | Past Participle |
|---|---|---|
| dukkōną | dukkōndz | dukkōdaz |
Descendants
-
*dukkōn (Proto-West Germanic)
- docken (Dutch)
-
*dukkōn (Proto-West Germanic)
- tocken (Middle High German)