*dukkōną

Runic: ᛞᚢᚲᛟᚾᚨ Pronunciation: /ˈduk.kɔː.nɑ̃/

verb · Weak class 2

Meanings

to duck

Etymology

Iterative from earlier paradigm *dukkōþi ~ *dugunanþi, from pre-Germanic *dʰugʰ-néh₂-ti ~ *dʰugʰ-n̥h₂-énti, ultimately from Proto-Indo-European root *dʰewgʰ- (‘to hit; produce; be strong, have force’) (Kroonen 2013). Related to *dūkaną (‘to duck, take cover’).

Conjugation

Present active

PersonIndicativeSubjunctiveImperative
1st singulardukkōdukkǭ–
2nd singulardukkōsidukkōsdukkō
3rd singulardukkōþidukkōdukkōþau
1st dualdukkōsdukkōw–
2nd dualdukkōþizdukkōþizdukkōþiz
1st pluraldukkōmazdukkōm–
2nd pluraldukkōþdukkōþdukkōþ
3rd pluraldukkōnþidukkōndukkōnþau

Present passive

PersonIndicativeSubjunctive
1st singulardukkōi–
2nd singulardukkōsaidukkōsau
3rd singulardukkōþaidukkōþau
1st dual––
2nd dual––
1st pluraldukkōnþaidukkōnþau
2nd pluraldukkōnþaidukkōnþau
3rd pluraldukkōnþaidukkōnþau

Past

PersonIndicativeSubjunctive
1st singulardukkōdǭdukkōdēdį̄
2nd singulardukkōdēzdukkōdēdīz
3rd singulardukkōdēdukkōdēdī
1st dualdukkōdēdūdukkōdēdīw
2nd dualdukkōdēdudizdukkōdēdīdiz
1st pluraldukkōdēdumdukkōdēdīm
2nd pluraldukkōdēduddukkōdēdīd
3rd pluraldukkōdēdundukkōdēdīn

Non-finite Forms

InfinitivePresent ParticiplePast Participle
dukkōną dukkōndz dukkōdaz

Find a form

Descendants

  • *dukkōn (Proto-West Germanic)
    • docken (Dutch)
  • *dukkōn (Proto-West Germanic)
    • tocken (Middle High German)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary