*dūbaną

Runic: ᛞᚢᛒᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈduː.βɑ.nɑ̃/

verb · Strong class 2

Meanings

to dive, sink

Etymology

From Proto-Indo-European *dʰewbʰ- (‘hazy, unclear, dark; deep’); by synchronic analysis, an apparent back-formation from the iterative *duppōną (‘to dip’) (Kroonen 2013).

Conjugation

Present active

PersonIndicativeSubjunctiveImperative
1st singulardūbōdūbaų–
2nd singulardūbizidūbaizdūb
3rd singulardūbididūbaidūbadau
1st dualdūbōzdūbaiw–
2nd dualdūbadizdūbaidizdūbadiz
1st pluraldūbamazdūbaim–
2nd pluraldūbiddūbaiddūbid
3rd pluraldūbandidūbaindūbandau

Present passive

PersonIndicativeSubjunctive
1st singulardūbai–
2nd singulardūbazaidūbaizau
3rd singulardūbadaidūbaidau
1st dual––
2nd dual––
1st pluraldūbandaidūbaindau
2nd pluraldūbandaidūbaindau
3rd pluraldūbandaidūbaindau

Past

PersonIndicativeSubjunctive
1st singulardaubdubį̄
2nd singulardauftdubīz
3rd singulardaubdubī
1st dualdubūdubīw
2nd dualdubudizdubīdiz
1st pluraldubumdubīm
2nd pluraldubuddubīd
3rd pluraldubundubīn

Non-finite Forms

InfinitivePresent ParticiplePast Participle
dūbaną dūbandz dubanaz

Find a form

Descendants

  • *dūban (Proto-West Germanic)
    • *bidūvan (Old Dutch)
      • beduven (Middle Dutch)
        • bedoven (Dutch)
  • *dūban (Proto-West Germanic)
    • dūfan (Old English)
      • duven, diven (Middle English)
        • dive (English)
  • dúfa (Old Norse)
    • duve (Norwegian Bokmål)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary