*erlaz
Runic: ᛖᚱᛚᚨᛉ Pronunciation: /ˈer.lɑz/noun · masculine · a-stem
Meanings
man, nobleman
Etymology
Probably from *erǭ (‘battle’), with agentive suffix *-ilaz, thus meaning ‘one who makes war’ with eventual semantic change to ‘nobleman’.
Declension
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nom. | erlaz | erlōz, erlōs |
| Acc. | erlą | erlanz |
| Gen. | erlas, irlis | erlǫ̂ |
| Dat. | erlai | erlamaz |
| Inst. | erlō | erlamiz |
| Voc. | erl | erlōz, erlōs |
Descendants
-
*erl (Proto-West Germanic)
- erl (Old Saxon)
-
*erl (Proto-West Germanic)
-
eorl (Old English)
-
erl, ærl, eerl, eorl, erle, eryl, ȝerle, ȝierl, yerl (Middle English)
- earl (English)
- yerl, yarl (Scots)
-
erl, ærl, eerl, eorl, erle, eryl, ȝerle, ȝierl, yerl (Middle English)
-
eorl (Old English)
-
ᛖᚱᛁᛚᚨᛉ (erilaʀ), ᛁᚱᛁᛚᚨᛉ (irilaʀ) (Proto-Norse)
-
jarl, ᛁᛅᚱᛚ (iarl) (Old Norse)
- jarl (English)
- jallur (Faroese)
- jaarli (Finnish)
- jarl (Icelandic)
- jarl (Norwegian Nynorsk)
- iærl (Old Danish)
- jarl (Swedish)
-
jarl, ᛁᛅᚱᛚ (iarl) (Old Norse)
-
ᛖᚱᛁᛚᚨᛉ (erilaʀ), ᛁᚱᛁᛚᚨᛉ (irilaʀ) (Proto-Norse)
-
jarl, ᛁᛅᚱᛚ (iarl) (Old Norse)
-
jarl (Danish)
- jarl (Norwegian Bokmål)
-
jarl (Danish)
-
jarl, ᛁᛅᚱᛚ (iarl) (Old Norse)
-
ᛖᚱᛁᛚᚨᛉ (erilaʀ), ᛁᚱᛁᛚᚨᛉ (irilaʀ) (Proto-Norse)
-
jarl, ᛁᛅᚱᛚ (iarl) (Old Norse)
-
iarl, iærl (Old Swedish)
- järl (Swedish)
-
iarl, iærl (Old Swedish)
-
jarl, ᛁᛅᚱᛚ (iarl) (Old Norse)
- Eruli, Heruli (Latin)