*glintaną

Runic: ᚷᛚᛁᚾᛏᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈɣlin.tɑ.nɑ̃/

verb · Strong class 3

Meanings

  1. to shine
  2. to look

Etymology

From Proto-Indo-European *gʰlend- (‘to look, shine’), related to Proto-Slavic *ględati (‘to look at’), Latvian glen̂st (‘to scarcely perceive’), Old Irish asgleinn (‘to examine’).

Conjugation

Present active

PersonIndicativeSubjunctiveImperative
1st singularglintōglintaų–
2nd singularglintiziglintaizglint
3rd singularglintidiglintaiglintadau
1st dualglintōzglintaiw–
2nd dualglintadizglintaidizglintadiz
1st pluralglintamazglintaim–
2nd pluralglintidglintaidglintid
3rd pluralglintandiglintainglintandau

Present passive

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularglintai–
2nd singularglintazaiglintaizau
3rd singularglintadaiglintaidau
1st dual––
2nd dual––
1st pluralglintandaiglintaindau
2nd pluralglintandaiglintaindau
3rd pluralglintandaiglintaindau

Past

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularglantgluntį̄
2nd singularglanstgluntīz
3rd singularglantgluntī
1st dualgluntūgluntīw
2nd dualgluntudizgluntīdiz
1st pluralgluntumgluntīm
2nd pluralgluntudgluntīd
3rd pluralgluntungluntīn

Non-finite Forms

InfinitivePresent ParticiplePast Participle
glintaną glintandz gluntanaz

Find a form

Descendants

  • *glintan (Proto-West Germanic)
    • *glinzan (Old High German)
      • glinzen (Middle High German)
  • *gletta (Old Norse)
    • gletta (Norwegian Bokmål)
    • glinta (Swedish)
  • *gletta (Old Norse)
    • glenten (Middle English)
      • glint (English)
      • glint (Scots)
  • *glinta (Old Norse)
    • gletta (Norwegian Bokmål)
    • glinta (Swedish)
  • *glinta (Old Norse)
    • glenten (Middle English)
      • glint (English)
      • glint (Scots)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary