*glītaną

Runic: ᚷᛚᛁᛏᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈɣliː.tɑ.nɑ̃/

verb · Strong class 1

Meanings

to shine, sparkle

Etymology

From Pre-Germanic *ǵʰleyd-, possibly an extension of *ǵʰley- as seen in *glīwą (‘joy’). Kroonen considers it likely the strong verb was back-formed from the iterative *glittōną (‘to shine’).

Conjugation

Present active

PersonIndicativeSubjunctiveImperative
1st singularglītōglītaų–
2nd singularglītiziglītaizglīt
3rd singularglītidiglītaiglītadau
1st dualglītōzglītaiw–
2nd dualglītadizglītaidizglītadiz
1st pluralglītamazglītaim–
2nd pluralglītidglītaidglītid
3rd pluralglītandiglītainglītandau

Present passive

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularglītai–
2nd singularglītazaiglītaizau
3rd singularglītadaiglītaidau
1st dual––
2nd dual––
1st pluralglītandaiglītaindau
2nd pluralglītandaiglītaindau
3rd pluralglītandaiglītaindau

Past

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularglaitglitį̄
2nd singularglaistglitīz
3rd singularglaitglitī
1st dualglitūglitīw
2nd dualglitudizglitīdiz
1st pluralglitumglitīm
2nd pluralglitudglitīd
3rd pluralglitunglitīn

Non-finite Forms

InfinitivePresent ParticiplePast Participle
glītaną glītandz glitanaz

Find a form

Descendants

  • *glītan (Proto-West Germanic)
    • glītan (Old Saxon)
  • *glītan (Proto-West Germanic)
    • glīzan (Old High German)
      • gleißen (German)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary