*grimmaną

Runic: ᚷᚱᛁᛗᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈɣrim.mɑ.nɑ̃/

verb · Strong class 3

Meanings

to rage, roar, be angry

Etymology

From Pre-Germanic *gʰrémne- or *gʰrénme-, from Proto-Indo-European *gʰrem- (‘to be angry’), likely from Proto-Indo-European *gʰer- (‘to make a noise, rattle, growl, murmur’).

Conjugation

Present active

PersonIndicativeSubjunctiveImperative
1st singulargrimmōgrimmaų–
2nd singulargrimmizigrimmaizgrimm
3rd singulargrimmidigrimmaigrimmadau
1st dualgrimmōzgrimmaiw–
2nd dualgrimmadizgrimmaidizgrimmadiz
1st pluralgrimmamazgrimmaim–
2nd pluralgrimmidgrimmaidgrimmid
3rd pluralgrimmandigrimmaingrimmandau

Present passive

PersonIndicativeSubjunctive
1st singulargrimmai–
2nd singulargrimmazaigrimmaizau
3rd singulargrimmadaigrimmaidau
1st dual––
2nd dual––
1st pluralgrimmandaigrimmaindau
2nd pluralgrimmandaigrimmaindau
3rd pluralgrimmandaigrimmaindau

Past

PersonIndicativeSubjunctive
1st singulargrammgrummį̄
2nd singulargrammtgrummīz
3rd singulargrammgrummī
1st dualgrummūgrummīw
2nd dualgrummudizgrummīdiz
1st pluralgrummumgrummīm
2nd pluralgrummudgrummīd
3rd pluralgrummungrummīn

Non-finite Forms

InfinitivePresent ParticiplePast Participle
grimmaną grimmandz grummanaz

Find a form

Descendants

  • *grimman (Proto-West Germanic)
    • grimman (Old English)
    • grimman (Old Saxon)
  • *grimman (Proto-West Germanic)
    • *grimman (Old Dutch)
      • grimmen (Middle Dutch)
  • *grimman (Proto-West Germanic)
    • grimman (Old High German)
      • grimmen (Middle High German)
  • grimma (Old Norse)
    • grimma (Icelandic)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary