*grimmaną
Runic: ᚷᚱᛁᛗᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈɣrim.mɑ.nɑ̃/verb · Strong class 3
Meanings
to rage, roar, be angry
Etymology
From Pre-Germanic *gʰrémne- or *gʰrénme-, from Proto-Indo-European *gʰrem- (‘to be angry’), likely from Proto-Indo-European *gʰer- (‘to make a noise, rattle, growl, murmur’).
Conjugation
Present active
| Person | Indicative | Subjunctive | Imperative |
|---|---|---|---|
| 1st singular | grimmō | grimmaų | – |
| 2nd singular | grimmizi | grimmaiz | grimm |
| 3rd singular | grimmidi | grimmai | grimmadau |
| 1st dual | grimmōz | grimmaiw | – |
| 2nd dual | grimmadiz | grimmaidiz | grimmadiz |
| 1st plural | grimmamaz | grimmaim | – |
| 2nd plural | grimmid | grimmaid | grimmid |
| 3rd plural | grimmandi | grimmain | grimmandau |
Present passive
| Person | Indicative | Subjunctive |
|---|---|---|
| 1st singular | grimmai | – |
| 2nd singular | grimmazai | grimmaizau |
| 3rd singular | grimmadai | grimmaidau |
| 1st dual | – | – |
| 2nd dual | – | – |
| 1st plural | grimmandai | grimmaindau |
| 2nd plural | grimmandai | grimmaindau |
| 3rd plural | grimmandai | grimmaindau |
Past
| Person | Indicative | Subjunctive |
|---|---|---|
| 1st singular | gramm | grummį̄ |
| 2nd singular | grammt | grummīz |
| 3rd singular | gramm | grummī |
| 1st dual | grummū | grummīw |
| 2nd dual | grummudiz | grummīdiz |
| 1st plural | grummum | grummīm |
| 2nd plural | grummud | grummīd |
| 3rd plural | grummun | grummīn |
Non-finite Forms
| Infinitive | Present Participle | Past Participle |
|---|---|---|
| grimmaną | grimmandz | grummanaz |
Descendants
-
*grimman (Proto-West Germanic)
- grimman (Old English)
- grimman (Old Saxon)
-
*grimman (Proto-West Germanic)
-
*grimman (Old Dutch)
- grimmen (Middle Dutch)
-
*grimman (Old Dutch)
-
*grimman (Proto-West Germanic)
-
grimman (Old High German)
- grimmen (Middle High German)
-
grimman (Old High German)
-
grimma (Old Norse)
- grimma (Icelandic)