*hlimmaną

Runic: ᚺᛚᛁᛗᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈxlim.mɑ.nɑ̃/

verb · Strong class 3

Meanings

  1. to sound
  2. to growl, roar

Etymology

Uncertain. May be connected to Proto-Indo-European *kelh₁- (‘to shout’); compare Latin clāmō (‘to cry, shout’).

Conjugation

Present active

PersonIndicativeSubjunctiveImperative
1st singularhlimmōhlimmaų–
2nd singularhlimmizihlimmaizhlimm
3rd singularhlimmidihlimmaihlimmadau
1st dualhlimmōzhlimmaiw–
2nd dualhlimmadizhlimmaidizhlimmadiz
1st pluralhlimmamazhlimmaim–
2nd pluralhlimmidhlimmaidhlimmid
3rd pluralhlimmandihlimmainhlimmandau

Present passive

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularhlimmai–
2nd singularhlimmazaihlimmaizau
3rd singularhlimmadaihlimmaidau
1st dual––
2nd dual––
1st pluralhlimmandaihlimmaindau
2nd pluralhlimmandaihlimmaindau
3rd pluralhlimmandaihlimmaindau

Past

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularhlammhlummį̄
2nd singularhlammthlummīz
3rd singularhlammhlummī
1st dualhlummūhlummīw
2nd dualhlummudizhlummīdiz
1st pluralhlummumhlummīm
2nd pluralhlummudhlummīd
3rd pluralhlummunhlummīn

Non-finite Forms

InfinitivePresent ParticiplePast Participle
hlimmaną hlimmandz hlummanaz

Find a form

Descendants

  • *hlimman (Proto-West Germanic)
    • hlimman, hlymman (Old English)
  • *hlimman (Proto-West Germanic)
    • *hlimman, *hilman (Old Dutch)
      • helmen (Middle Dutch)
  • *hlimman (Proto-West Germanic)
    • hlimman (Old High German)
      • limmen (Middle High German)
  • *hlimma (Old Norse)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary