*hrindaną

Runic: ᚺᚱᛁᚾᛞᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈxrin.dɑ.nɑ̃/

verb · Strong class 3

Meanings

to push, thrust

Etymology

Probably a nasal-infixed formation from Proto-Indo-European *kret- (‘to beat, strike, hit, shake’); compare Lithuanian krañtas (‘shorebank’) for a potential cognate with similar formation.

Conjugation

Present active

PersonIndicativeSubjunctiveImperative
1st singularhrindōhrindaų–
2nd singularhrindizihrindaizhrind
3rd singularhrindidihrindaihrindadau
1st dualhrindōzhrindaiw–
2nd dualhrindadizhrindaidizhrindadiz
1st pluralhrindamazhrindaim–
2nd pluralhrindidhrindaidhrindid
3rd pluralhrindandihrindainhrindandau

Present passive

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularhrindai–
2nd singularhrindazaihrindaizau
3rd singularhrindadaihrindaidau
1st dual––
2nd dual––
1st pluralhrindandaihrindaindau
2nd pluralhrindandaihrindaindau
3rd pluralhrindandaihrindaindau

Past

PersonIndicativeSubjunctive
1st singularhrandhrundį̄
2nd singularhransthrundīz
3rd singularhrandhrundī
1st dualhrundūhrundīw
2nd dualhrundudizhrundīdiz
1st pluralhrundumhrundīm
2nd pluralhrundudhrundīd
3rd pluralhrundunhrundīn

Non-finite Forms

InfinitivePresent ParticiplePast Participle
hrindaną hrindandz hrundanaz

Find a form

Descendants

  • *hrindan (Proto-West Germanic)
    • hrindan (Old English)
  • hrinda (Old Norse)
    • rinda (Faroese)
    • hrinda (Icelandic)
    • rinda (Old Swedish)

Explore/search these descendants

View on Wiktionary