*hrībaną
Runic: ᚺᚱᛁᛒᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈxriː.βɑ.nɑ̃/verb · Strong class 1
Meanings
- to scratch
- to snatch, to grab
Etymology
From Proto-Indo-European *(s)kreybʰ-. Doublet of *skrībaną.
Conjugation
Present active
| Person | Indicative | Subjunctive | Imperative |
|---|---|---|---|
| 1st singular | hrībō | hrībaų | – |
| 2nd singular | hrībizi | hrībaiz | hrīb |
| 3rd singular | hrībidi | hrībai | hrībadau |
| 1st dual | hrībōz | hrībaiw | – |
| 2nd dual | hrībadiz | hrībaidiz | hrībadiz |
| 1st plural | hrībamaz | hrībaim | – |
| 2nd plural | hrībid | hrībaid | hrībid |
| 3rd plural | hrībandi | hrībain | hrībandau |
Present passive
| Person | Indicative | Subjunctive |
|---|---|---|
| 1st singular | hrībai | – |
| 2nd singular | hrībazai | hrībaizau |
| 3rd singular | hrībadai | hrībaidau |
| 1st dual | – | – |
| 2nd dual | – | – |
| 1st plural | hrībandai | hrībaindau |
| 2nd plural | hrībandai | hrībaindau |
| 3rd plural | hrībandai | hrībaindau |
Past
| Person | Indicative | Subjunctive |
|---|---|---|
| 1st singular | hraib | hribį̄ |
| 2nd singular | hraift | hribīz |
| 3rd singular | hraib | hribī |
| 1st dual | hribū | hribīw |
| 2nd dual | hribudiz | hribīdiz |
| 1st plural | hribum | hribīm |
| 2nd plural | hribud | hribīd |
| 3rd plural | hribun | hribīn |
Non-finite Forms
| Infinitive | Present Participle | Past Participle |
|---|---|---|
| hrībaną | hrībandz | hribanaz |
Descendants
-
*hrīban (Proto-West Germanic)
- hrīvia, rīvia (Old Frisian)
-
*hrīban (Proto-West Germanic)
-
*rīvan (Old Dutch)
-
riven (Middle Dutch)
- rijven (Dutch)
-
riven (Middle Dutch)
-
*rīvan (Old Dutch)
-
*hrīban (Proto-West Germanic)
-
hrīfnian (Old English)
- ġehrīfnian (Old English)
-
hrīfnian (Old English)
-
*hrīban (Proto-West Germanic)
-
*hrīva, rīva (Old Frisian)
- riwwe, rewe (North Frisian)
- rieuwe (Saterland Frisian)
-
*hrīva, rīva (Old Frisian)
-
hrífa (Old Norse)
- ríva (Faroese)
- hrífa (Icelandic)
- rive (Norwegian Bokmål)
- riva (Swedish)