*hrōpijaną
Runic: ᚺᚱᛟᛈᛁᛃᚨᚾᚨ Pronunciation: /ˈxrɔː.pi.jɑ.nɑ̃/verb · Weak class 1
Meanings
To call; cry
Etymology
From *hrōpaz (‘call, shout’) + *-janą.
Conjugation
Present active
| Person | Indicative | Subjunctive | Imperative |
|---|---|---|---|
| 1st singular | hrōpijō | hrōpijaų | – |
| 2nd singular | hrōpīsi | hrōpijais | hrōpī |
| 3rd singular | hrōpīþi | hrōpijai | hrōpijaþau |
| 1st dual | hrōpijōs | hrōpijaiw | – |
| 2nd dual | hrōpijaþiz | hrōpijaiþiz | hrōpijaþiz |
| 1st plural | hrōpijamaz | hrōpijaim | – |
| 2nd plural | hrōpīþ | hrōpijaiþ | hrōpīþ |
| 3rd plural | hrōpijanþi | hrōpijain | hrōpijanþau |
Present passive
| Person | Indicative | Subjunctive |
|---|---|---|
| 1st singular | hrōpijai | – |
| 2nd singular | hrōpijasai | hrōpijaisau |
| 3rd singular | hrōpijaþai | hrōpijaiþau |
| 1st dual | – | – |
| 2nd dual | – | – |
| 1st plural | hrōpijanþai | hrōpijainþau |
| 2nd plural | hrōpijanþai | hrōpijainþau |
| 3rd plural | hrōpijanþai | hrōpijainþau |
Past
| Person | Indicative | Subjunctive |
|---|---|---|
| 1st singular | hrōpidǭ | hrōpidēdį̄ |
| 2nd singular | hrōpidēz | hrōpidēdīz |
| 3rd singular | hrōpidē | hrōpidēdī |
| 1st dual | hrōpidēdū | hrōpidēdīw |
| 2nd dual | hrōpidēdudiz | hrōpidēdīdiz |
| 1st plural | hrōpidēdum | hrōpidēdīm |
| 2nd plural | hrōpidēdud | hrōpidēdīd |
| 3rd plural | hrōpidēdun | hrōpidēdīn |
Non-finite Forms
| Infinitive | Present Participle | Past Participle |
|---|---|---|
| hrōpijaną | hrōpijandz | hrōpidaz |
Descendants
-
*hrōpijan (Proto-West Germanic)
- hrēpan (Old English)
-
*hrōpijan (Proto-West Germanic)
-
*hruofen, ruofen (Old High German)
- rüefen (Middle High German)
-
*hruofen, ruofen (Old High German)
-
*hrōpijan (Proto-West Germanic)
-
*hrōpian (Old Saxon)
-
*gihrōpian (Old Saxon)
- gihrōpidi (Old Saxon)
-
*gihrōpian (Old Saxon)
-
*hrōpian (Old Saxon)
-
hrœpa (Old Norse)
- røbe (Danish)
- 𐌷𐍂𐍉𐍀𐌾𐌰𐌽 (hrōpjan) (Gothic)